Չմոռանալ ոչինչ

«ԱՊՐԵԼՈՒ ՀԱՄԱՐ ԵՆՔ ՄԵՌՆԵԼՈՒ»

նախաբան suren gasparyan's blog

Այսօր ես կգրեմ մի Մարդու մասին...մեծատառով այո' մեծատառով Մարդու մասին...

Սամվել Շահմուրադյան

Ճանաչենք, հիշենք և փոխանցենք մեր սերուդներին 

    Ներկայացնում եմ Ձեզ 2005 թվականի նշումով  լույս տեսած գրող, լրագրող, ՀՀ Գերագույն խորհրդի պատգամավոր, 1992 թ. սեպտեմբերի 11-ին Վաղուհաս գյուղի մատույցներում զոհված Սամվել Շահմուրադյանի 1988-1992 թթ. օրագրային գրառումները` «Չմոռանալ ոչինչ» պայմանական խորագրով գրքից:  

srg blog    

--------------------------  

 Գրքի խմբագրի ստորագրած «Վկայություններ թանաքով եւ արյամբ» առաջաբանում (էջ 3-5), արժանին է մատուցվում Սամվել Շահմուրադյան մտավորականին, քաղաքացուն, հային եւ մարդուն: Արցախյան շարժման պոռթկումից հետո «կուսակցապետական վերնախավի չեզոքությունը սահմանակցում էր դավաճանությանը», եւ «տագնապած մտավորականության շարքում» եղող Սամվելի «կյանքն այդ պահից ի վեր այլեւս իրենը, հարազատներինը, երեխաներինը չէր լինելու» (էջ 4): Ինչպես նշում է խմբագիրը, այս օրագրությունը «հուշապատում չէ, ընդհանրապես գիրք չէ` սովորական ընկալմամբ»: Դրանք գրառումներ են, «արված կոնկրետ իրադարձության ընթացքում, հաճախ ծնկի վրա, տարատեսակ հապավում-գրություններ` առանձին թերթիկների վրա»: «Սամվել Շահմուրադյանը պատմությա՛նն էր, պատմության մե՛ջ, ինքը` պատմություն` 88-ի հրապարակից մինչեւ Արցախի բարձունքները, որտեղ եւ զոհվեց», իրավացիորեն գրում է Ն. Աթաբեկյանը (էջ 5):

(կարդալ ավելին)

Այսօր Արցախի անկախության օրն է

1991թ. օգոստոսի 30-ին Ադրբեջանը հայտարարեց իր անկախության մասին։ Մի քանի օր անց՝ սեպտեմբերի 2-ին, Ստեփանակերտում տեղի ունեցավ պատգամավորների մարզային և Շահումյանի շրջանային խորհրդի համատեղ նստաշրջան, ուր ընդունվեց «Հռչակագիր Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության հռչակման մասին»։ Նույն թվականի դեկտեմբերի 10-ին տեղի ունեցավ հանրաքվե, որը հաստատեց Լեռնային Ղարաբաղի անկախությունը։ Այդ օրը ԼՂՀ բնակչության 80%-ը մասնակցեց հանրաքվեին, որոնց 99%-ից ավելին քվեարկեց հօգուտ անկախության։

Когда ещё не все потеряно...( "Հույս...")

Четыре свечи!

Четыре свечи спокойно горели и потихоньку таяли… Было так тихо, что можно было услышать, как они разговаривают. Потрескивая огоньком, первая свеча сказала: “Я – Спокойствие. К сожалению, люди не умеют меня хранить.  Думаю, мне не остаётся ничего другого, как погаснуть!” И огонёк свечи погас.

Вторая сказала: “Я – Вера. К сожалению, я никому не нужна. Люди не хотят ничего слушать обо мне, поэтому нет смысла гореть дальше.” Едва произнеся это, она угасла. 
Опечалившись, третья произнесла: “Я – Любовь. У меня нет сил гореть дальше. Люди не ценят меня. Они не умеют ни дарить любовь, ни получать ее.” И эта свеча угасла.

Вдруг… в комнату вошел ребёнок. Увидев три потухшие свечки, он испугался и закричал: “Что вы делаете?! Вы должны гореть! Я боюсь темноты!” И заплакал. Взволнованная четвёртая свеча произнесла: “Не бойся и не плачь! Пока я горю, можно зажечь и другие три свечи. Я – Надежда “.

50x70 Յուղաներկ, կտավ

"Մոմ", "Candle", 2012

by suren gasparyan

АМЕДЕО МОДИЛЬЯНИ - ИСТОРИЯ ОДНОЙ ЛЮБВИ... (STORY)

МОДИ и ЖАНН
любовь, настигшая Модильяни, была, как падение в пропасть. Кто бы из двоих ни сорвался первым, о камни все равно разбиваются оба. Они и разбились...

3а те три года, что они были рядом, она так и не успела стать его законной Женой. Но разве это имело хоть какое-то значение для погибающего от туберкулеза и пьянства художника и его молчаливой возлюбленной, чьи сердца не смогли разлучить даже могильные плиты парижского кладбища Пер-Лашез. На одной из этик плат написано: "Амедео Модильяни, художник, погибший на пороге славы", на другой - "Жанна Эбютерн, его преданная спутница, вплоть до полного самопожертвования". Это был прекрасный, но недолгий союз: она вдыхала в него жизнь, а он превращал эту жизнь в полотна... 

Ադրբեջանը տարեցտարի առաջնագծում լարվածությունն ավելացնում է. Մովսես Հակոբյան

Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության և Ադրբեջանի սահմանին լարվածությունը տարեցտարի ավելի է մեծանում, և դրանով Ադրբեջանն ուզում է միջազգային հանրությանն ասել, որ չի լուծվում Արցախի հիմնախնդիրը և իրենք այդ պատճառով էլ փորձում են իրենց ուժերով հարցը լուծել, այս մասին մի խումբ լրագրողների հետ հանդիպմանը ասաց ԼՂՀ Պաշտպանության բանակի հրամանատար, գեներալ լեյտենանտ Մովսես Հակոբյանը: 

«Պատերազմից հետո և պատերազմի ժամանակ էլ հակառակորդի մարտական ոգին միշտ ցածր է եղել, և մեր հաղթանակներից մեկի գրավականն էլ հենց դա է եղել: Հիմա էլ հակառակորդը իր այս սադրիչ գործողություններով ցանկանում է իր մարտական ոգին բարձրացնի»,- ասաց Մովսես Հակոբյանը։

Նա նաև նշեց, որ այս տարի նախորդ տարվա նույն ժամանակահատվածի համեմատ 2 դեպքով ավելացել են ադրբեջանական կողմի դիվերսիոն հարձակումները: 

«Այս տարի 4 դիվերսիոն հարձակում է կատարվել հակառակորդի կողմից, որոնց հետևանքով ունեցել ենք մեկ զոհ և երեք վիրավոր»,- նշեց Մ. Հակոբյանը, ավելացնելով, որ բոլոր սադրիչ գործողություններին ԼՂՀ զինված ուժերը տալիս է համապատասխան հակահարված:

ԼՂՀ ՊԲ հրամանատարի խոսքով, եթե Արցախում զինված ուժերը թեկուզ մեկ րոպե թուլացնեն զգոնությունը, ապա կսկսվի պատերազմը։

«Եթե հակառակորդը զգաց, որ կարողանալու է հաղթել, ապա նույն վայրկյանին կհարձակվի և կսկսի պատերազմը, այդ իսկ պատճառով 24–ժամյա զգոն հերթապահություն է տիրում մեր առաջնային գծում»,– բացատրեց նա: 

Հիշեցնենք, որ լրագրողները Արցախ էին այցելել «Հետաքննող լրագրողներ» հասարակական կազմակերպության և ԼՂՀ ՊԲ համատեղ կազմակերպված ծրագրով:

Լուրեր Հայաստանից - Թերթ.am

Փառք մեր Հզոր բանակին... Ուժ մեր զինվորներին դիմակայելու մեր սահմանների ցանկացած ոտնձգություն...

Почему мы агрессивны

«Собака бывает кусачей только от жизни собачьей», — пели герои известного мультфильма. Так и есть — человек не рождается ни агрессивным, ни злобным. Таковым его делает среда обитания, таковым, не справляясь с непростой этой жизнью, он часто делает себя сам.

 Попробуем разобраться подробнее. Вот одно из определений агрессии: «Агрессия — мотивированное деструктивное поведение, противоречащее нормам сосуществования людей, наносящее вред объектам нападения, приносящее физический ущерб людям или вызывающее у них психологический дискомфорт». Иными словами, агрессия разрушает самого носителя и мир вокруг него. Почему же, несмотря на печальные последствия, ее сегодня так много вокруг нас?