վազող տող

SRG BLOG TODAY / ԱՅՆ, ԻՆՉ ԿԱՐՈՂ ԵՍ ՊԱՏԿԵՐԱՑՆԵԼ, ԻՐԱԿԱՆ Է - Պիկասո / Everything you can imagine is real - Picasso / SRG BLOG TODAY
Showing posts with label Blog Friends. Show all posts
Showing posts with label Blog Friends. Show all posts

Tuesday, April 22, 2025

Հասմիկ Բաբաջանյան: Մտորումներ


Հրդեհվել է երկինքը,Այրել բազում պատրանքներ,
Ցանկացած բոց մարում է
Սահող ժամանակի հետ...

#մտորումներ














կարդալ նաև: Ճանապարհ, Լուսին,

Հասմիկ Բաբաջանյան

 



կարդալ նաև: Ճանապարհ, Լուսին, 

Լուսին

Գլորվում է լուսինը`
Ամպերի հետ խաղալով,
Մեկ` թաքնվում, մեկ` բացվում`
Դիրքը հաճախ փոխելով։
Անցնում է իր փուլերով`
Անկախ մարդկանց հայացքից,
Լուսնի կյանքն էլ մերի պես`
Սահմանված է երկնքից։
Բնության մեջ ամեն ինչ,
Գործում է հաշտ ու անխախտ,
Միայն մարդիկ են անհաշտ
Բնության, թե` միմյանց հետ։
#մտորումներ

Հասմիկ Բաբաջանյան
12.04.2025




կարդալ նաև: Ճանապարհ

Thursday, June 20, 2024

Մեր մոլորակը

Մեր մոլորակը հիվանդացել է․․․ինչ որ մի կարևոր բան ասես փչացել է …ամենուր մահ, պատերազմ, կորուստ, որբացած երեխեք, կիսատված ընտանիք, ցավ , կսկիծ… իսկ մոլորակի մեդուզայակերպ բնակչության մասն էլ փարթի, խմիչք, տժժիկ, առատ ու լի սեղաններ… ամեն ինչ խառնվել է իրար, ոչ մի բան իրա տեղում չի, քաոսը պատել է մոլորակին
Բայց միևնույն է ինչքան էլ քաոսի մեջ լինի , մեկ է այսօր իր օրն է
Երկրի օրվա խորհրդանիշը կայանում է նրանում, որ գոնե այսօր մենք մի ծառ կամ մի թուփ տնկենք, գոնե աղբից մաքրենք երկիրը ''նեգատիվից չենք կարողանում ոչ մի կերպ''…

Ես չգիտեմ, թե ով ես դու իմ համար

#Ու_և_սակայն_բայց_այնուամենայնիվ

<<…Ես չգիտեմ, թե ով ես դու իմ համար …Դու իմ ընկե՞րն ես արդյոք, իմ լավագույն ընկերը՝ ում մեջ կարողանում եմ ես անէանալ, ում հետ ես կարողանում եմ իմ զգացումներն ու զգացմունքները միջիցս դուրս հորդել, թե՞ դու իմ թշնամի ես՝ քանի որ դու ինձ չարիք ես բերում … ես չգիտեմ, բայց ես քո հետ եմ միայն հանդարտվում… քո հետ շատ շփումը ինձ դարձնում ա անկառավարելի ու… նաև շատ կառավարելի … դու կարողանում ես ազդել իմ վրա, որ մարդիկ ինձ չսիրեն…բայց քո հետ ես դառնում եմ այն՝ ինչ կամ.. դու անկեղծացնում ես ինձ, դու ինչ որ տեղ ցավազրկող ես ու միաժամանակ նաև ցավը բորբոքող …դու ամենակարողղղ ես՜…..Ո՞վ ես դու..>>, - մտահոգ գինու գավաթի բոսորագույն հեղուկին մտովի դիմելով, հոնքերը քիչ խոժոռած վերցրեց գավաթը իր նուրբ, ճերմակ ու խնամված մատերի մեջ… բարձրացրեց՝ արևի շողը խաղացնելով գավաթի բոսորագույն հեղուկի մեջ, զգաց համահունչությունը եղունգների բոսորագույն ներկի հետ ու դանդաաաաղ տարավ դեպի հյութեղ, բոսորագույն շուրթերը..
… Ու դարձավ կատարյալ…

Անահիտ Աբգարյան

Wednesday, March 16, 2022

Թիթեռնիկ

Երբ բոժոժի վրա փոքրիկ մի ճեղք առաջացավ, պատահական մի անցորդ նկատեց դա ու կանգ առավ` նայելու, թե ինչպես է թիթեռնիկը ջանում դուրս գալ այդ փոքրիկ ճեղքից: Ժամեր շարունակ նա հետևում էր, թե ինչպես է թիթեռնիկը ջանք գործադրում: Երբ արդեն բավական ժամանակ էր անցել, մարդուն թվաց, թե թիթեռնիկը դադարեցրեց իր ջանքերը, իսկ ճեղքը այդպես փոքր էլ մնաց:
Թվում էր թիթեռնիկը արեց ամեն բան և այլևս ուժ չուներ որևէ նոր բան ձեռնարկելու: Եվ այդ ժամանակ մարդը որոշեց օգնել թիթեռնիկին: Նա հանեց գրպանի դանակը և զգուշորեն պատռեց բոժոժը:
Թիթեռնիկն իսկույն դուրս եկավ բոժոժի միջից, բայց նրա մարմինը դեռևս թույլ էր և անուժ, նրա թևերը թափանցիկ էին և հազիվհազ էին շարժվում: Մարդը շարունակում էր նայել նրան՝ կարծելով, թե ահա ուր որ է թիթեռնիկի թևերը կուղղվեն, կամրանան ու նա կթռչի, բայց ոչինչ տեղի չունեցավ:
Թիթեռնիկը իր թույլ մարմնով մի կերպ հենվում էր գետնին, իսկ իր չբացված թևերով նա այդպես էլ չկարողացավ թռչել: Եվ դա այն պատճառով, որ մարդը, ցանկանալով նրան օգնել, չէր գիտակցում, որ այն ջանքը, որը գործադրելով նա պիտի դուրս գար բոժոժի նեղ ճեղքից, անհրաժեշտ էր հենց թիթեռնիկին: Հեղուկը այդ ջանքերի շնորհիվ պետք է մարմից գնար դեպի թևերը, որպեսզի թիթեռնիկը կարողանար թռչել: Կյանքը ստիպում էր թիթեռնիկին դժվարությամբ թողնել իր պաշտպանիչ թաղանթը, որպեսզի նա այդպես կարողանա աճել ու զարգանալ:
Երբեմն հենց այդպիսի ջանքեր են մեզ անհրաժեշտ կյանքում: Եթե մենք կարողանայինք ապրել առանց դժվարությունների հանդիպելու, շատ բանից զրկված կլինեինք, և չէինք լինի այնքան ուժեղ, որպեսզի կարողանայինք նաև թռչել:

Friday, February 11, 2022

ՍԵՐ ՀԱՅԱՍՏԱՆ

#Սեր_Հայաստան 

 Ուզում եմ խոսել սիրո մասին: Երբ սիրում ես մեկին, դու անհանգստանում ես նրա համար, հոգ ես տանում նրա առողջության համար, կարոտում ես ու ամեն վարկյան ուզում ես ձայնը լսել, ձեռքը բռնել... Երբ սիրում ես մեկին դժվարության պահին երբեք մենակ չես թողում նրան ու ձեռքը բռնած նրա հետ հաղթահարում ես ամեն ինչ... Երբ սիրում ես մեկին ու հանկարծ լսում ես, որ ինչ որ ճղճիմ մեկը բամբասում չարախոսում է քո սիրեցյալից, դու ի սպառ կապերդ խզում ես էդ մարդու հետ և թեկուզ նա լինի տարածաշրջանի միակ ու ամենալավ հացթուխը, դու միևնույնա, նրա հացից չես օգտվի, այլ քո հացը կթխես ու սիրելիիդ կկերակրես: Երբ սիրում ես մեկին դու չես թողում ու հեռանում նրանից, չես որբացնում, և տարին մեկ անգամ ինչ որ առիթով գումար ուղարկելով, հեռվից հեռու ցուցումներ չես տալիս... Երբ սիրում ես մեկին սիրեցյալիցդ չարախոսողի ջաղացին ջուր չես լցնում: Երբ սիրում ես մեկին օգնում ես նրան առօրյա թեկուզ մանրուք թվացող գործերում, որովհետևևևևև~ սերը մանրուքից'ա սկսվում: Ի՞նչ էի ուզում ասել... այս սերը միայն կին տղամարդ հարաբերություններում չի ճիշտ: Այս սերը հարենիքի նկատմամբ էլ պետք'ա լինի, սերը սերա, ի՞նչ կապ ունի ու չպետք'ա մեզ հետաքրքրի, թե որ հարևանը ինչ բարբաջեց, ինչ ասեց...Կարծում ես Ճիշտ են ասու՞մ, վա՞տն'ա հայրենիքդ... բա էլ ինչի՞ ես մնացել, գնա քո համար տաքուկ մի անկյուն գտի, ապրիր բարեկեցիկ կյանքով, հեռվից տարին մի անգամ մի 100 դոլար կուղարկես, նկարը սքրինով կդնես ՖԲ, թե բա տեսեք հայ հայ, հայ բուդուր, ես~... իմ արածը ~ Հա հա, գնա, մի մնա, տղայիդ էլ այլ երկրի քաղաքացիություն հանի, հո չի՞ գնալու բանակ, հո չի՞ պաշտպանելու երկիրը, կամ ու՞մ համար պետք'ա գնա որ, այ մա~րդ հիմա տեխնոլոգիաների դարա, հիմա հրացանի կռիվ չի, որ տղեդ գնա, դու տար տար, ու ես ուրախ կլինեմ... Ըհը, ու գիտես խի՞, որովհետև հողիս վրա չեմ ուզում քո բեռն ու ծանրությունը, քո նեգատիվն ու նվնվոցը լինի, տեղից էլ ծանր'ա հողիս բեռը.. ծանր'ա տղերքիս արյունով... մաքրի երկիրս քո ներկայությունից ու հեռացի: Բայց, հետո, երբ մեռնես, քեզ չեն բերելու ստեղ թաղեն, որովհետև ԵՐԿԻՐՍ գերեզման չի...

Անահիտ Աբգարյան

Sunday, February 16, 2020

Ձյունը տրամադրեց - Գոհար Շահնազարյան


Երբ բախտ է վիճակվում մոտենալ Լույսին, բայց Նրան չես ճանաչում. շփոթվում ես, վարանում, կասկածում, նահանջում, նշանակում է քո տեսողության հետ մի բան էն չի, ընդ որում ոչ արտաքին տեսողության, ոչ էլ ներքին: 
Ներքինն էս դեպքում լրիվ շարքից դուրս եկած է….
Գոհարական 

  Ձյունը տրամադրեց, որ ասեմ...
Հեռանում են մի շարք պատճառներով, ավելի հաճախ՝
երբ չեն ուզում կապվել, չեն ուզում պատասխանատվություն, երբ չեն ուզում բացահայտվել, մերկանալ, ցույց տալ թերությունները, երբ հոգնած են, ուժ չունեն հարաբերություն պահելու, ուղղակի էներգիան հազիվ հերիքում է գոյատևելու համար, երբ վախենում են, թե հանկարծ իրենից կարող են հեռանալ կամ իրենից հիասթափվել, իսկ սա էգոյի համար մեծ հարված է...
 Հեռանում են՝ վստահ լինելով որ միշտ էլ կարող են այլ վայր ու այլ մեկ գտնել, հըը, միամիտներ... երբ չեն ուզում անկեղծանալ, խոստովանել, կարծելով, թե դա թուլություն է, հըը, անուշիկներ, ախ դա քաջություն է... երբ իրենց իրականում լրիվ այլ բան էր պետք, մինչդեռ իրենք ընկած են եղել բոլորովին այլ բանի հետևից...
երբ գիտակցական մակարդակում տեղի է ունեցել լրջագույն փոփոխություն ու դիմացինի հետ չկա անելիք պարզապես, սա միլիոնից մեկի հետ է լինում ու հիմնականում չի լինում...
 Ի վերջո հեռանում են, որովհետև ինչոր մեկը իրեն մի օր արդեն սպանելա ու վարակել էդ հիվանդությամբ, հիմա սպանելու հերթն իրենն է, ու որովհետև մենակությունն ու մարդկանց մեջ մենակ մնալու սինդրոմը վաղուց է համաճարակ մոլորակում …
 Լաաավ, իսկ գուցե դիմացինդ հոգեբան էր ու քեզ կարող էր հասկանա՞լ, լավ, իսկ գուցե դիմացինդ ընդհանրապես վերցրած հրեշտա՞կ էր, մի Անգել Ա կամ Գ), եկել էր քեզ փրկեր գնար, ու էն գլխից քեզ բացահայտած ուներ…
13 փետրվար 2020թ.

կարդալ նաև:  Առավոտյան մեդիտացիա , Տաղանդը
source: Gohar Shahnazaryan Facebook page

Thursday, December 26, 2019

Գոհար Շահնազարյան - Տաղանդը

 Տաղանդն ունի մի հետաքրք գիծ, երբեմնի տրամադրություն՝ իբրև թե նայելու մնացյալին վերևից. սրան գոռոզություն, մեծամտություն կարող են որակել, բայց և չհերքել, որ նա սրա իրավունքն էլ ունի: Նրա կողքին պետք է գտնվի նա, ով հուշում է՝ հեեե՜յ, իջիր, իջիր, շատ բարձրացար, հասար երկինք արդեն, նայիր աչքերիս մեջ, ես քո դիմացն եմ, այստեեե՜ղ...

Հիմա եթե նա իջավ ու նայեց ուղիղ աչքերիդ մեջ, նույնիսկ ժպտաց քեզ, այո ճիշտ հենց քեզ, ուրեմն ամեն ինչ կարգին է, իսկ եթե ոչ, նշանակում է նա տաղանդ չէ, այլ տաղանդի տնաաազ պարզապես....
Որովհետև բոլոր տաղանդներն, առանց բացառությամբ, չունեն խնդիր ԵՐևԱԿԱՅԵԼՈՒ …
Գոհարական...
կարդալ նաև:  Առավոտյան մեդիտացիա

Գոհար Շահնազարյան - Առավոտյան մեդիտացիա... գոհարական


 Մարդը շատ բաներով է տարվում կյանքի ընթացքում, բայց առաջին հերթին սովորում է սիրել, բայց շատերը մեռնում են այդպես էլ չսովորած…

Ինձ համար Սերը և մայրական է, և ընկերական, և քույրական և ընտանեկան և անբարոյական և ինտելեկտուալ, և անգիտակից, և բնական, մղումնային և հաշվարկով ու նպատակային, և հպանցիկ և հեռանկարային: Այս ամենը ես տեղավորում եմ մեկ սիրո մեջ, մինչդեռ ես գիտեմ, որ դուք դրանք փնտրում եք տարբեր տեղերում ու ձեզ թվում է ՝ ինչքան շատ սիրո բազմազանություն, այնքան շատ հետաքրքրություն:
Իսկ ես ձեզ ասում եմ. ոչ, ավելի լավ է վերցնել մեկին ու խորությունը, քան թավալվել մոլորված աչքերի անփայլ դատարկությունների մեջ ու փորձել ձևակերպել իմաստ:
Խորությունը միշտ հաճելի է փորփրել, ամեն պահի գանձ գտնելը հնարավոր է ձեզ համար...

 Ինչ եք գերադասում ի վերջո, որա՞կ թե քանակ, պարզեք սա ձեզ համար: Ի՞նչ եք գերադասում. հավատարմության ամրությու՞ն, թե դավաճանության խարխուլ հիմքեր, չէ՞ որ մոլորակի էվոլյուցիայի գագաթնակետն եք , մարդ արարած, ահա և ընտրեք:
Հաջողությունը ճիշտ ընտրած մարդն է, բայց որպեսզի ի զորու լինեք ընտրել այդ մարդուն, անհրաժեշտ է նախ նրան ստեղծել գլխում, դուք պետք է պատրաստեք ձեզ նրա հետ հանդիպմանը, ձեր իսկ ստեղծածին…
այլապես նա կգա երազի պես ու կանհետանա, չեք էլ նկատի, զգույշ...


Ինձ տեսնելու համար մի քիչ ավել երևակայություն է պետք, դե հիմա...
Գոհար Շահնազարյան

Thursday, December 7, 2017

էլի մանկության հուշերից - Լիգիա Ղազարյան

 Հայկական շատ ընտանիքներում մանդարինն ասոցացվում էր Նոր տարվա հետ, իսկ մեր ընտանիքում առայսօր մանդարինն առաջին հերթին Լիգիայի մասին է, այնուհետև` Նոր տարվա: Իմ և մանդարինի միջև մշտապես հատուկ կարմայական կապ է եղել, քանի որ սիրել և սիրում եմ նրան խորը զգացմունքային սիրով :) :) :) Մանդարինի տեսքը` կեղևով և առանց կեղևի, բույրը, գույնը, իմաստը, բարությունը, փափկությունը աննկարագրելիորեն հաճելի է ինձ և հենց հիմա ժպտալու հիմնավոր առիթ է: Առայսօր, եթե ինչ-որ մեկը փայլող աչքերով ինձ ասում է, որ մանդարին է սիրում, ես գիտեմ, որ նա լավ մարդ է:
 Հիշում եմ շատ լավ, երբ ես փոքր էի, ծնողներս գնում էին շատ քանակությամբ մանդարին, որը պահում էինք ստվարաթղթե մեծ տուփի մեջ` յուրաքանչյուր մանդարինը փաթեթավորած թերթերի առանձին կտորների մեջ: Իհարկե, այդ պատվավոր գործի իրականացմանը մասնակցում էի նաև ես: Մեծ լրջությամբ փաթաթում էի մանդարինները թերթերով և տեղավորում տուփի մեջ: Դե կարծում եմ` պարզ է, որ այդ "ծանր" աշխատանքի ընթացքում տան փոքրը, ըստ արժանվույն, վաստակում էր իր սիրելի միրգը այն քանակով, որքան հնարավոր էր տեղավորել տան փոքր մարդու մեջ: Երբ բոլոր մանդարինները փաթեթավորված էին, այդ տուփը տեղափոխվում էր դրսի պատշգամբ, որպեսզի ինձ սրբություն թվացող մանդարինները թարմ մնային ավելի երկար ժամանակով: Նույն պահից սկսած` ես ազատորեն մուտք ունեի այդ տուփ, որտեղից հանում էի մանդարինը` թերթի կտորները սովորաբար թողնելով տուփի մեջ :) Տուփի մեջ թերթի դատարկ կտորները գնալով շատանում էին... 
 Մեր ընտանիքի մշտապես քննարկվող հումորներից մեկն այն է, թե ինչպես են քույրերս առավոտյան արթնացել և տեսել ինձ` քնած իմ մահճակալում` կողքիս պատուհանի գոգին հինգ մաքրած մանդարիններ հերթով շարած: Դե ինչի սեփական անձը երջանիկ դարձնելու վսեմ գործը վստահել մեկ այլ անձի, եթե կարելի է երեկոյան հինգ մանդարին կեղևազերծել` առավոտյան նման դրախտային միջավայրում արթնանալու և երջանկությունը մեկ վայրկյան շուտ վայելելու նպատակով: Առանց համեստության ասեմ, որ այս լավ հատկությունը մինչև հիմա պահպանվել է. երջանկության պահեր ինքս ինձ ապահովում եմ :)
 Չեմ հիշում, թե որ ծննդյանս օրն էր, բայց օրը շատ պարզ եմ հիշում: Ես, իհարկե, խառն էի իմ տիկնիկների հարցերով և գործերով, երբ զգացի, թե ինչպես մեր ամբողջ ընտանիքը, փսփսալով և միջանցքում վազվզելով,ինչ-որ բան է անում: Դե միանգամից հասկացա, որ նվերի նշանավոր պահն է հասունանում, բայց իմ` ի ծնե ունեցած պարանորմալ համբերատարությանը համապատասխան, զսպեցի մեծ ցանկությունս վազելու միջանցք և սպասեցի պաշտոնական հրավերի: Վերջապես մերոնք ինձ կանչեցին իբր ինչ-որ թեմայով, ես էլ, իբր չիմանալով` ինչու, գնացի միջանցք: Բոլորով միջանցքում էին, իսկ հորս ձեռքում ինչ-որ տուփ էր` կտորով ծածկված: Հորս հարցն էր. "Լիգ, քո կարծիքով ի՞նչ ենք քեզ նվիրում": Անակնկալից հուզմունքս անասելի մեծ էր, որից ձեռքերս դողում էին, բայց պատասխանս հնչեց 200 տոկոս վստահությամբ և գրեթե ճչոցով. "Մանդարիիին"... 
 Ստեղծվեց մեր ընտանիքի սիրելի հումորներից մյուսը: Մերոնք մի քիչ անակնկալի եկան, ինչից ես միանգամից հասկացա, որ ես մանդարին չեմ նվեր ստանում, այնուհետև իրենք սկսեցին ուժեղ ծիծաղել, քանի որ առանձնապես մանդարինի պակաս ես չունեի, որ ծննդյանս նվեր դա ակնկալեի: Իհարկե, ինձ մի քիչ անհասկանալի էր, թե ինչպես կարելի է ծիծաղել իմ` մանդարինի նկատմամբ ունեցած խորը զգացմունքների վրա, բայց դիմադրեցի դժգոհությամբ և ոչինչ չասացի: Սպասում էի նվերին, որը չէի պատկերացնում` ինչ պիտի լինի մանդարինից լավ: Վերջապես կտորը հեռացվեց նվերի վրայից և, իրոք, ես այդ օրը մանդարին նվեր չստացա: 
 Իմ նվերը կանաչ և կապույտ թութակներն էին վանդակում, որոնց ես դեռ երկար սիրեցի` բազմաթիիիիվ մանդարիններ վայելելուն զուգահեռ...

 
06.12.2017
կարդալ նաև : Լիգիա Ղազարյանի 
«Մանկության հուշերից» 
«Brief explanation to Azeris» (Ligia Ghazaryan)

Thursday, June 1, 2017

«Արցախիս մասին» Լիգիա Ղազարյան

  Իմ նախնիներից և ոչ ոք չի եղել Արցախից, և ես ինչ-որ հոգեկան կապվածություն երբևէ չէի ունեցել Հայաստանի այդ տարածաշրջանի նկատմամբ։ Միշտ ինչ-որ ձգողականություն զգացել եմ դեպի Արևմտյան Հայաստան, բայց դեպի Արցախ՝ ոչ․․․ Մինչև առաջին այցելությունս․․․
 Առաջին անգամ բախտ վիճակվեց (այդ արտահայտության հնարավորինս խորը իմաստով) այցելել Արցախ, երբ ես աշխատում էի ապահովագրական ընկերությունում։ Պետք է գործուղվեի Շուշի, ընդ որում՝ ես անտանելի չէի ուզում, քանի որ արդեն չորս ամիս էր, որ աշխատում էի առավոտյան 8։30-ից մինչև երեկոյան 11։00, և բավական հոգնած էի։ Եվ երբ ինձ ասացին, որ պետք է գնամ Շուշի, անելանելիության զգացողություն տիրեց, քանի որ չէի պատկերացնում, թե այդ վեց ժամվա ճանապարհն ինչպես պիտի գնամ։
Բայց բախտ էր վիճակվել, որը ես չէի գիտակցում, ինչպես չենք գիտակցում վիճակված բախտը գրեթե բոլոր դեպքերում և հնարավորինս ավիրում ենք այն․․․
 Դեկտեմբեր ամիսն էր․․․ Մենք մեքենայով ճանապարհվեցինք դեպի մի հրաշագեղ, խրոխտ, ուժեղ, վեհ, ինքնատիպ վայր, որն իր հեռու գտնվելով արդեն հասկացնում է, որ արժե հասնել իրեն։
Արցախ տանող ճանապարհն էլ պատահական չէ․․․ Ամբողջ մի ժամ և կես տեսնում ես

Friday, March 3, 2017

«Նախնիների գենը» - Լիգիա Ղազարյան

 Իմ հոր ծնողները գաղթել են Արևմտյան Հայաստանից՝ ավելի կոնկրետ Սասունից։ Իմ ընկերները և մտերիմները գիտեն, որ ես երբեմն գլուխ եմ գովում, թե ես սասունցի եմ։ Լսողները կմտածեն, թե քեզանից ինչ սասունցի, եթե նորմալ հայկական քոչարի էլ պարել չգիտես, բայց մի օր միգուցե ասողների "բախտը կբերի" և ինձ կտեսնեն սասունցու ծռության դրսևորման գագաթնակետում, և ես հաստատ բարձր կպահեմ իմ նախնիների պատիվը և ավանդը։ Չիմացողներին ասեմ, որ սասունցու ծռության խնդիրը նրանում է, որ մինչև դրա դրսևորման պահը տվյալ մարդը լրիվ հանգիստ, նորմալ մարդու տպավորություն է թողնում, կարող է տարիներ շարունակ հանդուրժել ինչ-որ բաներ և ցույց չտալ դժգոհություն, բայց մեկ վայրկյանում վերափոխվել կասկածելի ադեկվատությամբ մարդու, որն անկառավարելի է և անհասկանալի, և որ ամենակարևորն է՝ նա ոչ թե ինչ-որ բան է ուզում, այլ ընդհակառակը՝ նա այլևս ոչինչ չի ուզում, բայց դիմացինը պատասխան պիտի տա դրա համար․․․Բայց այդ "խեղճը" չի հասկանում՝ ինչի համար (իրականում այդ "խեղճը" հաստատ արժանի է, հավատացեք ինձ, ուղղակի միգուցե լավ կլինի, եթե մարդկային ձևով բացատրեն․․․) Հարցը նրանում է, որ այդ ծռությունը մեկ վայրկյանում էլ կարող է անհետանալ, բայց ամեն դեպքում չեմ նախանձում հանդիպողին։
 Տատիկս եղեռնի ժամանակ եղել է երեք տարեկան, և նրա մայրը բազմաթիվ երեխաներից կարողացել է փրկել մի քանիսին, այդ թվում՝ տատիկիս, ում իր մեջքին դրած գաղթել է ամբողջ ճանապարհը։
 Պապիկս գաղթել է առանձին՝ իր ընտանիքի հետ և եղել է տատիկիցս 12 տարի մեծ։ Տատիկիս ընտանիքը բնականաբար ապրել է շատ վատ և որոշել են 12 տարեկան հասակում նրան ամուսնացնել պապիկիս հետ։ Հաշվի առնելով, որ նա դեռ երեխա է եղել՝ մի քանի տարի քնել է սկեսուրի հետ, որը շատ հոգատար և լավ կին է եղել։ Տատիկս պատմում էր, որ իր սիրելի ուտելիքն էր պատրաստում և իրեն տարբեր բաներ սովորեցնում։ Մանուկ ժամանակ, երբ տեսնում էի նրան, միշտ հիշում էի նրա ամուսնության պատմությունը և սարսափում դրանից։ Երբ մեծացա, սկսեցի հասկանալ, որ իրականում ողբերգությունը նրան 12 տարեկանում բավական լավ ընտանիքի "որդեգրման" հանձնելը չէր, այլ այն ցավն ու հիշողությունները, որոնք գենետիկորեն և գիտակցորեն արդեն մեր գեներում էր։ Եվ առայսօր ես չեմ կարողանում այդ գենի հախից գալ իմ մտքի, գիտակցության, հոգու ողջ ուժով և կարողությամբ։ Երազում եմ, որ աշխարհը մի օր տեսնի գենետիկորեն երջանիկ Հայի․․․
Հետո ունեցել էին հինգ երեխա՝ չորս տղա և մեկ աղջիկ։ Հայրս ծնվել է 1940 թվականին, ամենափոքրն էր ընտանիքում, բայց ծռությամբ չէր զիջում ավագներին և ոչ մի սասունցու։ Ավելի սասունցի էր․․․ Նույն տարում հայրը մեկնում է պատերազմ և չի վերադառնում․․․ Հետաքրքիր է, որ նման հազարավոր պատմություններ են եղել, և մենք դրանք կարդալիս կամ լսելիս խնդրի բարդությունը և ծանրությունը չենք պատկերացնում, քանի որ շատ ենք լսել․․․ Մի փոքրամարմին կին (ինձանից նիհար էր տատիկս) և հինգ երեխա․․․ Նա կարդալ էլ չգիտեր․․․Նա էլ էր ցեղասպանության բարդույթի կրողը, բայց ավելի դիմակայուն էր և ուժեղ, քան այսօր բազմաթիվ երիտասարդներ, ովքեր հիմնավորումների մի պատկառելի ցանկ ունեն, թե ինչու իրենց ունքամեջը չի բացվում։ Պաշտպանական ռեակցիան շատ ուժեղ էր, անասելի ոգի ուներ (ամբողջ գյուղը հաշվի էր նստում իր հետ), ինչը բերել էր իր հետ ծննդյան օրվանից մինչև կյանքի բոլոր բարդությունների վայելքի ավարտը։
Հայրս 15 տարեկանում միայնակ իրենց գյուղից եկել էր Երևան և ինքնուրույն՝ առանց ծանոթների և կապերի, ընդունվել էր օդաչուների ուսումնարան և սովորել էր գերազանցությամբ։ Արդյունքում երկար տարիներ օդանավի հրամանատար էր։ Ուսման տարիներից ամենաուրախ պատմությունը օդապարիկով թռչելն էր, որը յուրաքանչյուր օդաչու պարտավոր էր անել սովորելու տարիներին երկու անգամ՝ մեկը՝ սկզբից, մյուսը՝ վերջում։ Երբ ես հարցրեցի հորս, թե "հաստատ առաջին անգամը դժվար է լինում, չէ՞", մի պահ մտածեց ու ասաց․ "չէ, ինչ ես ասում, առաջին անգամը չես հասկանում ոչ մի բան, գնում քեզ գցում ես ցած, այ երկրորդ անգամը շատ ես վախենում"։ Հայրս էլ էր կյանքի դժվարությունների դեմ պայքարող տեսակ, մաքառում էր տիեզերքի, աշխարհի, կյանքի խաչմերուկներում և, ցավոք, հիմնականում հաղթահարելով արտաքին դժվարությունները, երբեմն տանուլ էր տալիս իր ներքին պատերազմներում․․․
 Դե ես ավելի "թեթև" տեսակ եմ՝ մի քիչ պայքարում եմ, մի քիչ ապրում եմ, մի քիչ վայելում եմ, մի քիչ տխրում եմ, մի քիչ ուրախանում։ Երբեմն ցեղասպանությունից մազապուրծ եմ, երբեմն աշխարհին հաղթանակած․․․
Սասունցու գենը տատիկիս մեջ էր, հորս մեջ էր, իմ մեջ է և լինելու է իմ երեխայի մեջ․․․ Ցեղասպանության բարդույթը տատիկիս մեջ էր, հորս մեջ էր, իմ մեջ է և, ցավոք, լինելու է իմ երեխայի մեջ․․․
 Ուրախանում եմ նրանից, որ այդ գենը և բարդույթը ամեն դեպքում, գնալով թուլանում են, և, իրոք, մի օր իմ երազանքը կիրականանա, և աշխարհը կտեսնի գենետիկորեն երջանիկ Հայի․․․

Մանկության հուշերից - Լիգիա Ղազարյան
Brief explanation to Azeris. - Ligia Ghazaryan

Wednesday, November 16, 2016

Գեղանկարչուհի Լիլիթ Տոնականյանի նոր աշխատանքները

Այստեղ կարող եք ծանոթանալ իմ ստեղծագործական նոր աշխատանքներին .
Լիլիթ Տոնականյան, 2016 
Աշխատանքները՝  Յուղաներկ / Կտավ
You can see my creative work here with respect, 
Oil / Canvas
Здесь вы можете узнать о моем творчестве, 
Масло / Холст

Նկարչությունը պոեզիա է, որը տեսնում են, իսկ պոեզիան՝ նկարչություն, որը լսում են...
~ Լեոնարդո դա Վինչի ~















Նկարել նշանակում է վայելել կյանքի ամենամեծ հաճույքներից մեկը...
Հարգանքներով` Լիլիթ ,
Regards Lilit,
С уважением, Лилит

Wednesday, October 12, 2016

Դոնդողը

 Լիլիթ Հայրապետյան

 Հոգին աճուրդի հանած դոնդողանման մարդի'կ, արդյոք դժվար չէ դողալով ապրել: Դժվար չէ արդյոք սեփական հոգուն քծնելով ապրել, սեփական կաշվից դուրս գալով ապրել, սեփական Եսը թղթադրամին համարժեք ապրել: Ի՞նչ է պետք մարդուն այս նենգ աշխարհում ու այս փուչ կյանքում՝ առանց դողալու, առանց սողալու, սեփական Եսը գնահատելով, հարգանք ու պատիվ վայելելով ճաշակել կյանքի սևն ու սպիտակը, նվագել կյանքի ստեղնաշարերով սեփական հոգու մեղեդին զուլալ: Կարծում եք դոնդողի կազմն ընդունելով դուք չե՞ք ճաշակի սև ստեղնաշարի ձայնակցումները: Կարծում եք սև ստեղնաշարի զուգերգերը վաղ անցյալում են ու ոչ մի դեպքում չե՞ն կարող դառնալ ներկա, ապագա: Կարծում եք միայն սպիտակ ստեղնաշարերի մեղեդինե՞րը պիտի այսուհետ ուղեկցեն կյանքում, քանի որ դոնդողի շապի՞կն եք հագել, քանի որ անվերջ կարող եք դողա՜լ, դողա՜լ, դողդողա՜լ և այդպես ապրել կամ գոյատևել: Ավա՜ղ, սխալվում եք...ոչ հավերժաբար դողալ կլինի, ոչ էլ այդ դողը կանխել կլինի... 
 Ի՞նչ է դոնդողը. ոսկրի փոշուց կազմված զանգված, որ եթե նույնիսկ խառնես նեխած ջրին, իր հատկությունը չի կորցնի բնավ: Միայն ճաշակելուց կհասկանաս, թե բնությունը քեզ ինչպես պատժեց...կամ գուցե չհասկանաս էլ... Չէ որ, խղճու'կ արարած, հոգիդ դարձրել ես հանրակացարան. ամեն մի որդնած ու փտած պտուղ դոնդողիդ մեջ տեղ ունի պատշաճ: Իսկ ի՞նչ է լինում այդ դոնդողի հետ. բորբոս է պատում կարճ ժամանակից ու սկսում նեխել: Բայց դե դոնդողը մնում է դոնդող. շարունակում է թեկուզ բորբոսնած, բայց դողդողալով նոր պտուղ փնտրել: Հոգ չէ, կարող են այդ պտուղները լինել նորելուկ, մատղաշ, անարատ: Գլխավորը սեփական հոգու հանրակացարանում նոր վարձակալ գտնելն է՝ թեկուզ ոչ կանխիկ, ապառիկ կարգով: Իսկ ապառիկի ժամկետի վերջում չվճարումը դոնդողի համար ոչինչ չի փոխում՝ մի երկու դող ավել է ապրում, բայց փոխարենը անմեղ պտուղն է ժամկետանց մնում, չի վերականգնվում... Դրանով դողդ չի մարի երբեք, ոչ էլ բորբոսդ կծածկվի, իսկ թե կարծում ես սեփական դողդ կընկալվի իբրև սրտի ջերմ թրթիռ, իմացիր հաստատ, որ սխալվում ես, քանզի դժվար չէ թրթիռը թռթռոցից տարբերելը: Թրթիռ է պետք կյանքում, ամեն բանում հոգի է պետք, հոգով է պետք, սրտով է պետք... ոչ թե այդպիսին ներկայացնելով, իսկ իրականում դոնդող լինելով: Սեփական փորով վրա հասնելով, ինչ-որ մի պտուղ հափշտակելով կազմել զանգված՝ իբր թե ամուր...բայց իրականում պտուղն այդ <համեղ> կամ էլ <քաղցրահյութ>, որ ճաշակված է շատերի կողմից, նաև՝ քո կողմից, ներսից կքանդի դոնդողի կազմը. ինչպես փոշի էր, փոշի կդարձնի, քանզի այլ պատիժ դոնդողի համար չի տվել Աստված: Ինչ էլ որ լինի,դոնդողին անգամ ստեղծում է Աստված ու նա անկասկած չի ուզի երբեք իր ստեղծածի կործանումը: Նա կհասկացնի իր մեթոդներով, նա պատահականություն կամ նախախնամություն կանվանի իր դեղատոմսը: Այո', դեղատոմսը. Շահադիտական ու նախանձախնդիր նկրտումներից հեռու մնալով՝ զուլալ ջրի մեջ լցնելով բնության տված անթիվ պտուղներից մեկը ազգային այգուց՝ քիմքին, հոգուն, մտքին հարազատը, պատրաստել սեփական հյութը մոգական, իսկ որպես քաղցր ավելացնել այն ջերմությունը, որ կճառագի երկուստեք հոգուց ի վերուստ տրված... ու խմել մինչև վերջին կաթիլը...հագենալ, վայելել, հավերժանալ...

© Լիլիթ Հայրապետյան 
10.10.2016թ., 2:29

Tuesday, October 11, 2016

Thoughts, written on paper, prophecies permeate the whole life ... Tatiana Glotova

Artworks the poetess
Under the heading "All the Arts interesting and not only ..." are some of the poems from different periods of creativity the poetess Tatiana Glotova (Dalila Parma)
Shades of red
Let me undress you...
Let me remove all layers of the distance,
Unconsciously revealed primal depth...
I wish to try all shades of red...

Tatiana Glotova 
(Dalila Parma)

I was waiting for you...
I was waiting for you
All these long lonely years,
I've been covered by sadness
With its hundreds of layers.

Every shadow of strangers
Tried to get my attention,
Every fiber of existance
Wished to hide my intention.

I've been stuck in my madness,
Desperated self-seeking,
I desired to get strength,
But extended my weakness.

I've become as a baby, -
Strange... Naive... Daffy notions,
I've become as free soul,
I've become pure emotions.

I was looking at faces,
Searching truth, but the fears.
I was waiting for you
Till I've found my appearance...

Philosophy of Love
Let's speak of Love without poems,
Without glance of classy words.
Let's speak of Love that comes from feelings,
And never comes from our thoughts.

Let's speak of Love with all its troubles,
All fears, worries and doubts.
Let's speak of Love...or let's remain in Silence
If all again a product of the Minds...

Madness
In all of my day dreams
I was looking for your images.
In all of my nightmares
I could not attract your eyes...

Desire of merging
Throws me into madness,
And love longing plunges me
Into my cruel despair...

I pray God has mercy
To let me reveal my emotions,
Allow me to catch you
At least for this once...

But dreaming concealedly, ashamed,
Of the sweetest devotion,
Creating infinite diversion,
To give and to get conceivable joy...
© Copyright: Dalila Parma, 2016
All Artwork published with the permission of the author. Full or partial use of materials without the permission of the author or "srg blog" s strictly prohibited. DO NOT: Any use of the information for commercial purposes without the permission of the author!

Мысли, записанные на бумаге, пророчествами пронизывают всю жизнь... Татьяна Глотова

Произведения поэтессы

 В рубрике «Все интересное исскусстве и не только...» представлены некоторые стихи разных периодов творчества поэтессы Татьяны Глотовой (Пармской)


Когда страдается – страдаешь,
А пишется – когда все позади.
Когда же любишь – понимаешь,
Что вовсе не нужны стихи. 
Татьяна Глотова 
(Пармская)


Вся наша жизнь - игра...
Вся наша жизнь - игра,
А мы в ней - лицедеи,
И надеваем маски по утрам,
И образы навязчиво лелеем.

Так разве это жизнь:
Извечно маяться в притворстве?
Придя домой играть на "бис"...
Я не играю так - увольте!

Не все так просто... Покоряюсь.
По вечерам ложусь я спать,
Как-будто чудо ожидаю...
С утра встаю, чтоб снова умирать.

 Я - Женщина
Я - Женщина. Во мне услада
И горечь всех мирских ночей.
Во мне одной сплелись прохлада,
Блеск звезд, священный жар свечей.
Я - Женщина, и этим боль я попираю
Всех мук, упавших на любимое чело,
И лаской щедро одаряю...
Я - Женщина. Мне это суждено...

Я - Женщина, дарованная Богом
В прощенье всех земных грехов
Тому, кому покажется свободой
Любовный круг моих оков.

Война полов
Как надоели эти войны!
Война полов - очередная чушь.
Неужто ль для того мы созданы на свете,
Чтоб истребителями быть чиих-то душ?

Но каждый день мы все равно воюем:
Мужчины с женщинами, те - против мужчин.
Как будто бы мы все чужие,
И не уступим в битве ни аршин.

Я вам кричу: "Остановитесь!"
Зачем нужна еще одна война?
Любовь ведь есть на этом свете!
Может быть кому-то и она нужна

Мы с тобою похожи
Мы с тобою похожи
Как две капли у моря,
Как банальные фразы
Разговорных клише.

Мы с тобою похожи -
Нахлебались мы горя...
Незабытые раны
Расползлись по душе.

Мы с тобою похожи
Словами, мечтами...
Мы с тобой словно пара
Как два сапога...

Только что-то не клеиться
Вдруг между нами,
В миражах исчезают
О любви письмена.

Мы с тобою похожи,
Мы равны полюсами:
Разбегаемся в стороны
Не успевши сойтись.

Мы с тобою похожи...
Но мы вместе как "минус",
А должны, по-идее,
Быть "полный плюс".
Продолжение следует
* Все произведения  опубликованы с согласия автора. Полное или частичное использование материалов без согласия автора или "srg blog"-а категорически запрещено. ЗАПРЕЩАЕТСЯ: Любое использование информации в коммерческих целях без согласия автора! Публикация стихов возможна, только с согласия- АВТОРА!!! 

Friday, September 16, 2016

Մանկության հուշերից

Մայրական սերը այգի է, որտեղ արևը միշտ շողում է, 
և տարվա ընթացքում միշտ գարուն է:

Լիգիա Ղազարյան

 Շատ հիշողություններ ունեմ մանկությունից, բայց կա մեկը, որն անդառնալի ազդեցություն է ունեցել իմ անձի ձևավորման վրա։ 
 Այդ դեպքը պատմել եմ իմ մտերիմներին, իսկ հիմա ուզում եմ պատմել բոլորին…

 Իմ մանկությունը լավն է եղել, ինչի համար ես պարտական եմ ճակատագրիս։
Միշտ ունեցել եմ այն, ինչ ամենաթանկն է եղել՝ տիկնիկ։ Ունեցել եմ 17 տիկնիկ, որոնցից յուրաքանչյուրն ուներ իր անունը։ Սովորաբար անվան ընտրությունն ուղղակիորեն կապված էր նվիրողի հետ, քանի որ ինձ միշտ հասկանալի է, որ տիկնիկ էին նվիրում։ Մամաս կարել էր կարմիր և սպիտակ հատուկ անկողին մի քանիսի համար, մինչև քույրս մեծացավ և ի լրումն արդեն ունեցածս օժիտի, կարեց երկնագույն և սպիտակ ժանյակներով մոտ վեց անկողին։ Տիկնիկներս ապահովված էին ավելի լավ, քան մեր ընտանիքը, հավատացնում եմ…
 Ամռանը մեր ամառանոցին կից գտնվող այգու վերին խնձորենու տակ հատուկ պատրաստություն էր լինում՝ փռվում էր մեծ գորգ, որի վրա ես դասավորում էի մի ամբողջ տնտեսություն՝ տիկնիկներն իրենց անկողիններով, հագուստով, սպասքով, լվացքի մեքենայով, սառնարանով և մի շարք այլ խաղալիքներով։ Հավատացնում եմ դրանք դասավորված էին այնպես, ինչպես այսօր իմ աշխատանքային սեղանը։ Ո՛չ, ներողություն, դրանք ավելի լավ էին դասավորված։ Իմ ամբողջ օրն անցնում էր խնձորենու տակ։ Մարդկանց հետ քչախոս էի, տիկնիկների հետ՝ ընդհակառակը։ Գիշերը տիկնիկները քնում էին խնձորենու տակ՝ իրենց անկողնում, քանի որ անձրև հազվադեպ էր գալիս, բայց դե ես քնում էի տանը՝ իմ անկողնում :)

 Քրոջ սիրտը մաքրության ադամանդ է, 
անդունդ քնքշության:
Բալզակ
(մեջբերումը Հայր Գորիո վեպից)

 Հերթական ամռանը, երբ ես երևի թե չորս տարեկան էի, ամառանոցում էինք՝ ես, մամաս և երեք ինձանից տասնհինգ, տասներկու և յոթ տարի մեծ քույրերս։
Գիշերը ես արթնացա հորդառատ անձրևի ձայնից... Հենց հիմա, հավատացնում եմ, նույն ուժգնությամբ մարմինս սարսռաց և աչքերս լցվեցին…
 Չնայած նրան, որ երբեք լացկան չեմ եղել և լաց եմ լինում միայն անսահման անուժության կամ անսահման վիրավորանքի արդյունքում, այդ պահին միանգամից սկսեցի լաց լինել։ Մամաս, ում առաջին երեխան չէի, ում համար այլևս հեշտ չէր տանել փոքրի նազուտուզ, վեր թռավ։ Արթնացան նաև քույրերս բոլոր, քանի որ ես իմ գործը լավ էի անում, լացս բնական էր և սրտակեղեքիչ :) Գիտակցելով խնձորենու տակ պահված «հարստության» չափը՝ առանց լրացուցիչ քննարկումների և տարաձայնությունների, նրանցից յուրաքանչյուրը մեկական պոլիէթիլենային ծածկոցով գիշերվա կեսին ուղևորվեց դեպի խնձորենին։ Ես իհարկե մնացի տանը, քանի որ ցուրտ էր, անձրև էր, երեխան կթրջվեր…
 Առայսօր հիշում եմ ինձ՝ պատուհանի մոտ, ծնկներիս վրա նստած, արդեն առանց լաց լինելու՝ ինչպես էլ չէի տեսնում նրանց հեռանալիս… Վերադառնում էին և բերում էին ինձ համար աշխարհում առայսօր ամենաթանկը՝ իրենց, իրենց սերը և այդ պահի համար ինձ համար շատ կարևոր՝ իմ տիկնիկները…
Վերադարձան, իհարկե  թրջված, ցեխոտված և մրսած, բայց, հիշում եմ, որ ուրախ էին և ծիծաղում էին։ Ես ևս ուրախ էի, բայց ես իմ մաքսիմալիստական բնավորությանը համաձայն, հասկանում էի, որ իմ տիկնիկները ցեխոտվել են, նրանցից ոմանց մազերը ոսկեգույն չեն այլևս, չեն սանրվի այլևս երբեք, իսկ երկնագույն ու սպիտակ անկողինները…
 Բայց դե ես էլ նրանց մի մասն եմ, ուստի՝ այս մտահոգությունս չհայտնեցի և քնեցի… Առավոտյան երբ արթնացա, բոլորը վեր էին կացել և պատուհանից երևում էր կապույտ երկինք և արևի շողեր։ Սենյակում մենակ էի և լրացուցիչ տեղեկություն չունեի։ Կիսահագնված վազեցի ճաշասենյակ, որտեղ իմ կարծիքով տիկնիկներս պետք է լինեին տոպրակներում։ Ուզում էի արագ հանել և ինչ-որ լուծում գտնել առաջացած խնդիրների համար, բայց խաղալիքներս չկային։ Վազեցի դուրս…
Ցանկանում եմ, որ Աշխարհի բոլոր երեխաները ունենան այդ զգացողությունը…
Մամաս վերջին անկողիններն էր փռում պարանին, իսկ տիկնիկներս՝ մեր ընտանիքի ծածկոցների վրա, իրար կողք հարգված պառկած էին արևի տակ՝ իրենց մազերի բնական գույնով և տեսքով…
 Հ.Գ.  Ոչինչ չեմ փոխել, աստված վկա…
Լիգիա Ղազարյան

Monday, June 13, 2016

Գույների հոգու աշխարհում - Լիլիթ Տոնականյան

Եվս մեկ հրաշք աղջիկ, գեղեցկուհի հայուհի:

«Երբեք չնահանջել, այլ նայել առաջ» - Լիլիթ Տոնականյան

 Լիլիթ Տոնականյան  (նկարչուհի) - ծնվել է 1995թ.-ին Շիրակի մարզի Արթիկ քաղաքում: Փոքր հասակից սիրել է նկարել: 2009թ.-ին ավարտել է Արթիկի գեղարվեստի դպրոցը: 2016թ.-ին ավարտել Երեւանի գեղարվեստի պետական ակադեմայի Գյումրու մասնաճուղի գեղանկարչության բաժինը:

Ուսման տարիներին մասնակցել է բազմաթիվ ցուցահանդեսների եւ միջոցառումների: 

Lilit Tonakanyan - Armenian painter (official FB page)











  2013թ. - ԵԳՊԱ Գյումրի - «Ձմեռը մեր աչքերով»: 

 2014թ. -ին մասնակցել է  Իտալական «Benetton Imago Mundi» կազմակերպված ցուցահանդեսին, նույն թվականին «Գարնան մոտիվներով» - Արթիկի մշակույթի տուն:

 2014թ.- ին արժանացել է ՀՀ Շիրակի մարզպետարանի պատվոգրին՝ Շիրակի մարզի Թորոս գյուղում կազմակերպված «Մինասի գույներով» միջոցառմանը:

 2015թ. - անհատական ցուցահանդեսներ  ԵԳՊԱ Գյումրի (Աշնան գույներով), Կալինինո, Տաշիր:













«Աշխարհում ամենից ավելի արևն եմ սիրում: 
Արևը սիրել՝ նշանակում է սիրել աշխարհը, 
սիրել հողը և այն ամենը, ինչ կա այդ հողի վրա: 
Մենք կապված ենք արևի հետ,
այն դարերով տանում է մեզ իր հետևից: 
Դեպի ու՞ր: Հայտնի չէ: 
Գալիս են նոր սերունդներ, իսկ արևը միշտ մնում է 
մարդու մեջ, ամեն մեկիս մեջ: Որեմն հավատարիմ 
մնանք այս մեծ օրենքին: Սիրենք կյանքը, 
լուսավորը, սերը և արդարացնենք բնության վստահությունը»:
Մարտիրոս Սարյան

Լիլիթ Տոնականյանի գույների- հոգու ծաղիկների աշխարհում *

------------------------------------------------------------------------
 Բնանկարի ժանրը



(Դիպլոմային աշխատանք - ԵԳՊԱ Գյումրու մասնաճյուղ)
 «Ընտրել եմ բնանկարի ժանրը , քանի որ ինձ շատ հոգեհարազատ է: Պատկերել եմ Հառիճավանքը , որը VII դարի կառույց է: Այն գտնվում է Շիրակի մարզում , Խաչաձև Գմբեթավոր կառույց է, վանքը եղել է նաև գիտական կենտրոն: Այնտեղ գործող դպրոցում սովորել է Ավետիք Իսահակյանը: Տեղանքը փոքրուց ինձ ծանոթ է, բազմիցս եղել եմ այնտեղ: Փորձել եմ պատկերել տարածքը օրվա տարբեր ժամերին առավոտյան, կեսօրին, երեկոյան:

 Ուսումնասիրել եմ տարբեր նկարիչների գործերը, օրինակ՝ Անրի Մատիսի , Մինաս Ավետիսյանի, Մարտիրոս Սարյանի: Աշխատանքներս կատարել եմ ազատ քսվածքով, մաքուր անխառը գույներով: Աշխատանքներում եկեղեցին ամբոխջովին պատկերվաց չէ մի մասն է: Հատկապես ընտել եմ ժայռերը, որպես դիտակետ քանի որ դուրս են գալիս բնության միջից բնության մի մասն է, ճիշտ է եկեղեցին էլ է գտնվում բնության մեջ, սակայն կառուցվել է մարդու միջամտությամբ իսկ շինության համար նյութ է հանդիսացել հենց այդ ժայռերի քարերը: Ինքս լինելով տվյալ տեղանքում ընտրել եմ այդ դիտակետերը, որտեղ ավելի ցայտուն է երևում ժամային փոփոխությունները առավոտ, կեսօր, երեկո»:
Լիլիթ Տոնականյան







 Տաղանդավոր, հարուստ ներքնաշխարհի տեր Լիլիթ Տոնականյան:
 Նկարչուհի, որին սպասվում է փայլուն ապագա, եւ իհարկե այժմա երազանքը՝ ցուցահանդես Երեւանում. համոզված ասելով, որ այն շատ չի ուշանա:
 շարունակելի...








*Նկարները ցուցադրված են հեղինակի համաձայնությամբ: Նկարների ամբողջական կամ մասնակի օգտագործումը առանց հեղինակի կամ «srg blog» բլոգի համաձայնության արգելվում է:
* Painting's showing the consent of the author. Full or partial use of  materials without the consent of the author or "srg blog" strictly prohibited.
*Картины показаны по согласию автора. Полное или частичное использование материалов без согласия автора или "srg blog"-а категорически запрещено.
Яндекс.Метрика