վազող տող

SRG BLOG TODAY / ԱՅՆ, ԻՆՉ ԿԱՐՈՂ ԵՍ ՊԱՏԿԵՐԱՑՆԵԼ, ԻՐԱԿԱՆ Է - Պիկասո / Everything you can imagine is real - Picasso / SRG BLOG TODAY
Showing posts with label «ՄԱՐԳԱՐԻՏՆԵՐ ՀԱՅ ՔՆԱՐԵՐԳՈՒԹՅԱՆ ». Show all posts
Showing posts with label «ՄԱՐԳԱՐԻՏՆԵՐ ՀԱՅ ՔՆԱՐԵՐԳՈՒԹՅԱՆ ». Show all posts

Wednesday, March 16, 2022

Եղիշե Չարենց (ՈՍԿԵՏԱՌ ՄԱՐԳԱՐԻՏՆԵՐ 10)


Չարենցը ծնվել է
1897 թվականին Կարսում։

Մահացել է 1937 թվականին։

(1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8,9)


Մարտի 13-ին լրացավ մեծ բանաստեղծ Եղիշե Չարենցի ծննդյան 125-ամյա հոբելյանը
Գիշերն ամբողջ

Գիշերն ամբողջ հիվանդ, խելագար,
Ես երազեցի արևի մասին։
Շուրջս ո՛չ մի ձայն ու շշուկ չկար ―
Գունատ էր շուրջս՝ գիշեր ու լուսին։

Ես երազեցի արևի ոսկին,
Տենչացի նրա հրաշքը խնդուն՝
Ուզեցի սիրել շշուկն իմաստուն՝
Արևանման, արնավառ խոսքի, ―

Բայց շուրջս այնպես գունատ էր, տկար ―
Խոսքեր չկային, ու արև չկար․․․

Իմ մահվան օրը կիջնի լռություն,
Ծանր կնստի քաղաքի վրա,
Ինչպես ամպ մթին կամ հին տրտմություն,
Կամ լուր աղետի՝ թերթերում գրած։

***
Ու տրտում էին քո աչքերը թաց,
Ու մթնում էին գույներն իմ հոգում,
Երբ վերջին անգամ տրտմորեն ժպտաց
Դեմքդ մշուշում մանուշակագույն...

Եվ քո թաց, վճիտ, ցողոտ աչքերում
Լույսի ճաճանչներ ճախրելով անցան —
Ու բացվեց հանկարծ միգամած1 հեռուն՝
Քո ջինջ աչքերում — պայծա՜ռ ծիածան...

Քո՛ւյր իմ, այն մեռնող արև՜ն էր — ժպտաց,
Մի վերջին անգամ բռնկվեց միգում,
Որ ծիածանե քո աչքերը թաց
Ու տրտում հոգիս մանուշակագույն...

***


Քո կարոտն սկսում է
Իմ հոգին հուզել —
Ես կարծես ծերացե՜լ եմ,
Ծերացել ու դարձե՜լ եմ
Ու նորի՜ց երազել եմ
Կարոտանք ու սեր...


Saturday, November 11, 2017

Սարմեն։ Կտակը


Սարմեն (1901-1984)
 Կտակը
Մահանում Էր բազմավաստակ բանաստեղծը ծերունին,
Մահճի շուրջը բազմել էին երկրի մարդիկն անվանի,
Լռությունը այնքան խորն էր տիրակալում դահլիճում,
Որ լսվում էր, թէ նորատունկ վարդը ի՛նչպէս է շնչում:
Երկիրն արագ սպասում էր բանաստեղծի կտակին,
Բայց նա աչքերը անխոս փակեց ու համրացավ մեծ հոգին…
Երբ տուն դարձան գերեզմանից, մարդիկ նրա բարձի տակ,
Գտան մի թուղթ՝ վրան այսպես ձեռագրված մի կտակ,

«Երգ սիրեցեք կյանքից, գինուց, ամեն բանից ավելի.
Երգն է միակ բալասանը անդընդախոր ցավերի.
Երգ հյուսեցեք, առանց երգի՝ վիշտն աշխարհը կավերի»։

Thursday, December 17, 2015

Համո Սահյան (ՈՍԿԵՏԱՌ ՄԱՐԳԱՐԻՏՆԵՐ 9)

by: © srg blog admin: 16:45pm
(1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8)

Առ քո թևերին, տար ինձ, ժամանակ...

Համո Սահյան
1914-1993
(բանաստեղծ)

Հոգնել եմ

Հոգնել եմ արդեն հանդարտ հոսելուց,
Իմ մտքերի հետ մթնում խոսելուց,
Սեթևեթ խոսքից, սեթևեթ սիրուց
Հոգնել եմ արդեն:

Հոգնել եմ թաքուն ալեկոծվելուց,
Առ ու ծախի մեջ այսքան փորձվելուց,
Կշտամբանքներով ռմբակոծվելուց
Հոգնել եմ արդեն:


Հոգնել եմ արդեն զուր թափառելուց,
Սուտ կուռքերի դեմ մոմեր վառելուց,
Ամեն պարողի ծափահարելուց
Հոգնել եմ արդեն:

Հոգնել եմ ամեն հովից թեքվելուց,
Հոգուս մեջ հոգուս ցավը հեգնելուց,
Ինքս իմ ստվերից ահաբեկվելուց
Հոգնել եմ արդեն:

Հոգնել եմ հոգնած մարդկանց օգնելուց,
Կրկնված երգերն անվերջ կրկնելուց,
Հոգնել եմ նաև այսքան հոգնելուց,
Հոգնել եմ հոգնել:

* * *

ԵՐԵԽԱՅԻ ՊԵՍ

Հացից խռոված երեխայի պես,
Ինչ անեմ-չանեմ, հացին եմ նայում:
Քունս թռցրել, բայց արի ու տես,
Բարձից փախչելով, բարձին եմ նայում:

Ամենքի համար ամեն ինչ արել,
Նստել արածիս վարձին եմ նայում.
Գժված գլուխս ափիս մեջ առել,
Անցած օրերիս դարձին եմ նայում:

* * *

ԱՅՍ ԻՄ ՀՐԱՇՔ ԱՇԽԱՐՀՆ Է


Այս իմ հրաշք աշխարհն է, ուր
Գլխիվայր են ծառերն աճում,
Եվ ջրվեժներն ալեփրփուր
Դեպի երկինք են շառաչում։

Սարը սարից ամպ է խլում,
Ջուր է խմում ձորը ձորից,
Երկնքի մեջ արտ է ծլում,
Ու երկինք է բուսնում հողից...

Այս իմ հրաշք աշխարհն է, ուր
Շողքը տեր է, շվաքը՝ հյուր։



* * *
ԵՍ ՉԵՄ ԿԱՐՈՂ...

Ես չեմ կարող չհավատալ
Կռունկների վերադարձին,
Երբ արթնացող առվակն արդեն
«Բարի գալուստ»,
«Բարի լայս» է ասում դաղձին,
Երբ պատրաստ է հողը՝ լալու
Մայրանալու
Խուտուտ բերող մի սարսուոից,
Եվ քունն առած ծծկեր մի ծիլ
Նայում է իր թավշյա խոնավ
Խանձարարուրից...

Friday, June 19, 2015

Իմ կյանքը (Music/video)

Harout Pamboukjian - My life
Հարութ Փամբուկչյան - Իմ կյանքը

Harout Pamboukjian
www.haroutpamboukjian.com
Համո Սահյան – ԴՈԻ ՈՒԶԵՑԻՐ

Դու ուզեցիր, որ ես
Քեզ տիրություն անեմ,
Ու ես անտեր մնամ։
Ամեն, ամեն ինչ տամ,
Տեղը ոչինչ չառնեմ,
Ու քեզ ընկեր մնամ։

Ինձ հանգիստ թողեք մարդիկ,
ես մարդ եմ ու արտիստ,
ես եմ ամենից հարուստն այս աշխարհում,
ես եմ տերը այս պարզ գիշերի,
այս լուսնի, այս աստղերի, այս կյանքի ու իմ բախտի...

Music Narek Duryan // Երաժ.` Նարեկ Դուրյան
Lyrics Hamo Sahyan // Խոսք՝ Համո Սահյան

Դու իմ արևն առար
Եվ ուզեցիր, որ ես
Շնորհակալ լինեմ,
Ես անարև մնամ,
Բայց քո բախտի համար
Արևագալ լինեմ։

Դու ուզեցիր, որ ես
Քեզ թողնեմ ու գնամ,
Բայց և քոնը լինեմ,
Արցունքի մեջ մնամ
Ու սգի մեջ մնամ,
Եվ քո տոնը լինեմ։

Դու ուզեցիր, որ ես
Փոխվեմ հազար անգամ,
Բայց և հինը լինեմ։
Քեզ ուրիշին տվիր
Եվ չուզեցիր անգամ,
Որ ես իմը լինեմ։

Դու ուզեցիր, որ ինձ
Քո մեղքերով չափեմ
Ու մեղքի տակ մնամ,
Քո մեղքերի վրա
Իմ աչքերը փակեմ
Եվ անգիտակ մնամ…

Գուշակեցեք, խնդրեմ,
Մարգարեներ, հիմա,
Ես ձեր ճորտը լինեմ,
Թե մինչև ե՞րբ պիտի
Ես իմ տան մեջ՝ միակ
Ավելորդը լինեմ։

video source: Khachik Yeghoyan YouTube channel

Thursday, November 27, 2014

Պարույր Սևակ (ՈՍԿԵՏԱՌ ՄԱՐԳԱՐԻՏՆԵՐ 8)

by: © srg blog admin: 16:58pm
labels: Armenian writer

(1, 2, 3, 4, 5, 6, 7)
ՈՐԴՈՒՍ

Ինձ հետ լինի, թե առանց ինձ, իմ բալի՛կս, կմեծանաս,
Իմ օգնությամբ, թե առանց ինձ, դու երբևէ կհասկանաս,
Թե ոնց պիտի ապրել կյանքում, թե ոնց պիտի նայել կյանքին,
Թե աշխարհում ինչն է էժան, թե աշխարհում ինչն է անգին:
Ինքս էլ խրատ կարդացողին ո՛չ հարգում եմ, ո՛չ հանդուրժում,
Տափակ թե սուր քարոզներից ինքս էլ եմ միշտ, տղա՛ս, խորշում:

Ու թե հիմա, իմ բալի՛կս, ես քո գլխին ճառ եմ կարդում,
Ապա միայն նրա համար, որ շատ հաճախ կյանքում մարդու
Եթե իր մեծ բաժինն ունի ժամանակը, ինքը դարը,
Բայց և այնպես քիչ չի ազդում նաև ընտրած ճանապարհը:
Գուցե քեզ հետ նույնը լինի, որ պատել է հաճախ ինձ է՛լ.
Հաճախ շուրջս աչք ածելով, այն մարդկանց եմ ես նախանձել,

Որոնց կյանքը հեշտ է անցնում – ասես կյա՜նք չէ, այլ խճուղի`
Անխոչընդո՜տ և անարգելք, քանոնի պես հա՜րթ ու ուղիղ.
Դպրոց, հետո ինչ-որ մի ԲՈՒՀ, մի ազդեցիկ զանգահարող,–
Եվ տաք տեղն է ապահովված...
Այդպես ապրել դու չե՜ս կարող:
Չէի ուզի, որ քո կյանքը հարթ խճուղու նման լիներ:
Դու մի՛ անցիր ասֆալտ ճամփով, գերադասի՛ր ճամփա շինել:

* * *
Դու սիրո հետ միշտ հաշտ ապրիր, բայց խույս մի՛ տա տառապանքից.
Նա սրբում է աչքը փոշուց, նա մաքրում է հոգին ժանգից:
Տառապանքից չեն մեռնում, չէ՛, այլ ավելի են պնդանում,–
Ապաքինված սիրտը հետո գալիք ցավը հեշտ է տանում:
Ա՜խ, մի՛ նվա: Հայրդ երբեք չի հանդուրժում նվացողին...
Շատ ավելի լավ է, տղա՛ս, դառն արցունքով աչքըդ ցողիր
Ու քո ճամփան շարունակիր: Թո՛ղ որ լինի նա քարքարոտ,
Բայց քո հոգում եթե լինի բարո՛ւ, լավի՛, սիրո՛ կարոտ,
Դու չե՜ս հոգնի, դու կքայլես. կբարձրանաս դու սարն ի վեր:
Դրա համար ոգի է պետք, դրա համար պետք չեն թևեր:

* * *
Ազնի՛վ եղիր ամեն ինչում – ո՞վ է կայնքում սովից մեռել:
Ճշտի համար աքսոր չկա – ստի հանդեպ ինչու լռել:
Իսկ մեր շուրջը դեռ կան մարդիկ, որ երբ պետք է, մեջք են ծռում,
Երբ որ պետք է, հռհռում են, պե՞տք է` ժպտո՛ւմ, պե՞տք է` լռո՛ւմ,
Պե՞տք է` իրենց մատն են տնկում... Դու մի՛ եղիր կյանքում տհաս`
Դու հասկացի՛ր հենց այս գլխից, մի՛ մոռացիր երբեք, տղա՛ս.
Ազնըվությունն այն է միայն, որ չի փոխվում` ոնց էլ խուռ տաս,–
Նա մի ճերմակ երես ունի, ոչ թե յոթ-ութ գունեղ աստառ...

* * *
Մի՛ տրտնջա: Դու հիշո՞ւմ ես. «Ձախորդ օրեր... կուգան-կերթան»...
Մի՛ տրտնջա: Եթե լավից ետ ես ընկել` ինքդ հասիր...
Մի՛ տրտնջա, բայց և կյանքը գրքի նման դու մի՛ կարդա,
Գրքի նման` քեզնից հեռու, ինչ-որ օտար մարդկանց մասին...
Հպա՛րտ եղիր, բայց ոչ գոռոզ (դատարկ մարդն է գոռոզանում,
Հայրդ խելոք ու տխմարին դրանով էր զանազանում):
Հորդ նման հպա՛րտ զգա, որ ոչ մեկի տուն չես քանդել,
Ոչ մի ազնիվ խոսք չես կտրել, ոչ մի ազնիվ միտք չես բանտել,
Որ շիտակ ես քայլել կյանքում և լռել ես եթե հաճախ,
Ապա միայն նրա համար, որ առևտուրը մանարծախ
Հաճախ միայն զիզի-բիզի զանգուլակ է նետել շուկա,
Իսկ դու զուրկ ես զիզի-բիզուց, կեղծ դրամ էլ մոտըդ չկա...
*Դու փոքր ես դեռ, դեռ չգիտես, թե ոնց պիտի կյանքին նայել:
Դու փոքր ես դեռ: Երբ մեծանաս, դառնաս արդեն հասուն ջահել,
Խորհուրդներն իմ և՛ հնացած, և՛ ավելորդ թվան գուցե –
Կյանքում այնժամ էլ չլինեն նման բացեր, նման խոցեր:
Է՛հ, տա Աստված: Ես էլ կյանքում ուրիշ ոչինչ չեմ երազում
(Կույրը, տղա՛ս, ինչպես գիտես, երկու աչք է միայն ուզում):
Խորհուրդներն իմ թող հնանան... Ծաղիկն է լոկ այդպես մեռնում,
Երբ ամռանը ծառի վրա հասուն միրգ է արդեն դառնում:
Հանուն գալիք վառ խարույկի ես պատրաստ եմ այսօր ծխալ,
Հանուն վաղվա ճշմատության թող որ այսօր լինեմ սխալ...

Tuesday, April 29, 2014

Շիրազ 100' (ՈՍԿԵՏԱՌ ՄԱՐԳԱՐԻՏՆԵՐ 7)

(1, 2, 3, 4, 5, 6)
    Այս տարի Ապրիլի 27 -ին լրացավ հայ մեծ բանաստեղծ Հովհաննես Շիրազի 100 ամյակը:
  Պատանեկության տարիների մեր հայրենասիրության ոգեշնչման հիմքը.

«Հ. Շիրազը հայ ժողովրդի վշտի դարավոր մառախուղից ծագած աստղն է»
ՇԻՐԱԶ

Ծնվել է 1914թ.-ին Ալեքսանդրապոլ քաղաքում (այժմ՝ Գյումրի, Հայաստան)։

Մահացել է Երևանում 1984 թ-ի մարտին, թաղվել է Կոմիտասի անվան պանթեոնում։


 Նա հեղինակ է հանրաճանաչ հայրենասիրական և լիրիկական պոեմների ու բանաստեղծությունների, որոնցից են՝ «Անի», «Սիամանթո և Խջեզարե», «Էքսպրոմտ», «Իմ սուրբ Հայրենիք», «Սերս գաղտնի թող մնա», «Հայերի ճակատագիր», «Անդրանիկին» և այլն։ Նա գրել է «Հայոց Դանթեական» մեծածավալ պոեմը, որը Հայոց ցեղասպանության մասին է, թեմա, որն արգելված էր Սովետական Միությունում.

ԻՄ ՍՈՒՐԲ ՀԱՅՐԵՆԻՔ                                                  

Իմ սուրբ հայրենիք, դու սրտիս մեջ ես,
Դու սրտիս մեջ ես, ոչ լեզվիս վրա,
Իմ սրտի միջից, թե սիրտս ճեղքես՝
Դրոշիդ բոցը պիտի հուրհրա։
Չեմ ուզում գոռալ իմ սիրո մասին,
Սակայն, իմացիր, հայրենիք իմ մեծ,
Քեզ հարյուր տեղով խոցեց թշնամին,
Բայց հազար տեղով իմ սիրտը խոցվեց։
Ես ամբողջովին քոնն եմ, հայրենիք,
Եվ մոմի նման, ճամփեքիդ վրա
Քո փառքի համար թե մի օր վառվեմ,
Մոխրաբիծ անգամ ինձնից չի մնա։


 ՀՀ կենտրոնական բանկը Շիրազի 100 ամյակին նվիրված թողարկել է «Հովհաննես Շիրազ-100» ոսկյա հուշադրամը

Friday, November 1, 2013

Հայ մեծանուն բանաստեղծը

by: © srg blog admin: 17:30pm
labels: 
Armenian writer, Poetry
---------------------------------------------
 «ՄԱՐԳԱՐԻՏՆԵՐ ՀԱՅ ՔՆԱՐԵՐԳՈՒԹՅԱՆ »  շարքից
ի՜մ Շիրազ

ՇԻՐԱԶ

ԻՄ ՍՈՒՐԲ ՀԱՅՐԵՆԻՔ

Իմ սու'րբ հայրենիք, դու սրտիս մեջ ես,
Դու սրտիս մեջ ես, ոչ լեզվիս վրա,
Իմ սրտի միջից, թե սիրտս ճեղքես՝
Դրոշիդ բոցը պիտի հուրհրա։

Չեմ ուզում գոռալ իմ սիրո մասին,
Սակայն, իմացի'ր, հայրենի'ք իմ մեծ,
Քեզ հարյուր տեղով խոցեց թշնամին,
Բայց հազար տեղով իմ սիրտը խոցվեց։

Ես ամբողջովին քոնն եմ, հայրենի'ք,
Եվ մոմի նման, ճամփեքիդ վրա
Քո փառքի համար թե մի օր վառվեմ,
Մոխրաբիծ անգամ ինձնից չի մնա։

 Հովհաննես Շիրազի ստեղծագործությունները Հայաստանում լույս են տեսել ավելի քան կես միլիոն տպաքանակով: Շիրազյան հզոր խոսքը հայրենասիրության ու ազգապահպանման պատգամն է հայության սրտում: Նրա ստեղծագործությունները թարգմանվել են աշխարհի 58 լեզուներով: 


* * *
Ինչպես երեք աստղեր անշեջ՝
Երեք սեր կա իմ սրտի մեջ,—
Ասի սիրած իմ աղջկան,
Եվ նա տխրեց ամպի նման:

Մի՛ կասկածիր,— ասի նրան,—
Դու ես իմ սերն, ի՛մ աննման,
Ես սիրում եմ, վկա հոգիս,
Քե՛զ, մայրիկի՛ս,
Հայրենիքի՛ս…
շարունակելի...

Wednesday, October 2, 2013

ՈՍԿԵՏԱՌ ՄԱՐԳԱՐԻՏՆԵՐ (6)

by: © srg blog admin: 08:30pm
labels: 
Armenian writer, Poetry
---------------------------------------------

Խոսքը  զենքի պես զգու՜յշ
գործածիր,
Երբ խառն է դարը.
Նույն արճիճի՜ց են ձուլում,
իմացի՜ր,
Գնդակն ու...տառը:
(1919-1998)

ԵՍ ՀԱՅ ԵՄ

Ես հայ եմ, հին, ինչպես լեռն այս բիբլիական,
Թաց են ոտքերս դեռ ջրհեղեղի ջրից,
Իմ սուրբ հողն է տեսել Նոյն առաջին անգամ,
Բաբելոնյան Բելը խորտակվել իմ սրից:


Իմ մատների հետքն է կրում կողի վրա,
Քարն առաջին մամռոտ, որ իմ ձեռքով տաշված,
Եվ միացած հողին շաղախով իմ արյան,
Արարատյան դաշտում մեհյանի վեմ դարձավ:




Իմ նահատակ որդոց արյունով է ոռոգ
Ամեն ծաղիկ ու ծառ հողում հայրենական,
Ամեն բլուր՝ քաջի մի շիրիմ է նորոգ,
Եվ կոթողի բեկոր՝ ամեն սանդուղք ու քար:

Monday, September 16, 2013

ՈՍԿԵՏԱՌ ՄԱՐԳԱՐԻՏՆԵՐ (5)

by: © srg blog admin: 04:12pm
labels: Patkanyan,
 Poetry
---------------------------------------------

(1830-1892)
  
 ՆԿԱՐԻՉ
(Նվեր Հովհաննես Պատկանյանին)

Ակնապիշ, անձայն, խորհուրդ ճակատիդ,
Պատանի, ու՞ր ես մտքով մոլորված,
Ներկ ու վրձիններ ցիր-ցան առաջիդ,
Վշյա կտավը քու հանդեպ փռած:

Շո՛ւռ տուր աչերդ, նայե դես ու դեն,
Տե՛ս, քեզ ծաղրում է անմիտ ամբոխը,
Զարթնի՛ր, սիրելի, այդ անուշ քնեն,
Գոնե մի անգամ հանե՛ քու ոխը:

Sunday, September 15, 2013

ՈՍԿԵՏԱՌ ՄԱՐԳԱՐԻՏՆԵՐ (4)

by: © srg blog admin: 04:20pm
labels: Shahaziz,
 Poetry
---------------------------------------------
   «ՄԱՐԳԱՐԻՏՆԵՐ ՀԱՅ ՔՆԱՐԵՐԳՈՒԹՅԱՆ » շարքից 

(1841-1907)
     
      ԵՐԱԶ

    Ես լսեցի մի անուշ ձայն,—
       Իմ ծերացած մոր մոտ էր —
    Փայլեց նշույլ ուրախության,
       Բայց ափսո՜ս, որ երազ էր:

                     


Կարկաչահոս աղբյուրն այնտեղ
    Թավալում էր մարգարիտ.—
Նա հստակ էր, որպես բյուրեղ,
     Այն երա՜զ էր ցնորամիտ:

Եվ մեղեդին տխուր, մայրենի
   Հիշեց մանկության օրեր.
Մորս համբույրն ես զգացի,
   Ա՜խ, ափսո՜ս, որ երազ էր:

Կուրծքին սեղմեց կարոտագին,
   Աչքերս սրբեց — շատ թաց էր
Բայց արտասուքս գնում էին
   Ա՛խ, այդ ինչո՞ւ երազ էր...

շարունակելի...

ՈՍԿԵՏԱՌ ՄԱՐԳԱՐԻՏՆԵՐ (3)

by: © srg blog admin: 03:20pm
labels: Isahakyan,
 Poetry
---------------------------------------------
(1875-1957)

 — Սի՛րտս երկինք է...
Ամեն արարած
Աստղ ունի այնտեղ—
Գահ ունի այնտեղ:

 — Սի՛րտս երկինք է...
Բո՛ւյր կուտա ծաղկին,
Սեր կուտա կույսին,
Կյանք կուտա անկյանք,
Չոր անապատին—
Ամայի սրտին...
— Սի՛րտս երկինք է...

ՈՍԿԵՏԱՌ ՄԱՐԳԱՐԻՏՆԵՐ (2)

by: © srg blog admin: 10:05pm
labels: Teryan,
 Poetry
---------------------------------------------
(1885-1920)

ԱՆՋԱՏՄԱՆ ԵՐԳ

Դու անհոգ նայեցիր իմ վրա
Ու անցար քո խաղով կանացի.
Ես քեզնից դառնացած հեռացա,
Ես քեզնից հեռացա ու լացի...
Ւմ հոգին ծովերում անծանոթ —
Մենավոր ու մոլոր մի նավակ,
Մատնեցի փոթորկին աղմկոտ,
Հուսաբեկ, թողած ղեկ ու թիակ...
Ինձ հեռվից լույս փարոս չի կանչում,
Չի ժպտում ինձ խաղաղ հանգրվան.
Միայն հողմն է տխուր շառաչում,
Անթափանց մեգ-մշուշ է միայն...

Saturday, September 14, 2013

ՈՍԿԵՏԱՌ ՄԱՐԳԱՐԻՏՆԵՐ (1)

by: © srg blog admin: 10:05pm
labels: Tumanyan,  
Armenian writer, Poetry
---------------------------------------------
  ԲԼՈԳԻ ԿՈՂՄԻՑ
Նախաբան

   «ՄԱՐԳԱՐԻՏՆԵՐ ՀԱՅ ՔՆԱՐԵՐԳՈՒԹՅԱՆ » շարքի նպատակը.
(որոնողական կայքերում հայատառ տեղեկատվության տարածում)
Սիրելի ընթերցողներ

  Հիմա գիրք կարդալ շատ չենք սիրում, բայց համոզված եղեք համակարգչի էկրանը երբեք չի փոխարինի գրքին և նայելով էկրանին  երբեք չեք զգա «գրքի հոտը »: Մենք ցանկանում ենք, որպեսզի հայ պատանիները լսելով Թումանյան` զարմացած չնայեն ու չասեն դա արձան է, լսելով Չարենց` չասեն դա հազարանոց է, լսելով Տերյան, Րաֆֆի, Իսահակյան` չասեն դա փողոց է, լսելով Աբովյան` չասեն դա քաղաք է միայն ...  ցավալի է, բայց փաստ է:
 Իրական  ոսկետառ մարգարիտները  փորձենք հասցնել Ձեզ. 

****
Հովհաննես Թումանյան
(1869 - 1923)

ՀԱՅՈՑ ԼԵՌՆԵՐՈՒՄ

Մեր ճամփեն խավար, մեր ճամփեն գիշեր,
Ու մենք անհատում
Էն անլույս մթում
Երկա՜ր դարերով գնում ենք դեպ վեր
Հայոց լեռներում,
Դժվար լեռներում:



Տանում ենք հնուց մեր գանձերը անգին,
Մեր գանձերը ծով,
Ինչ որ դարերով
Երկնել է, ծնկել մեր խորունկ հոգին
Հայոց լեռներում,
Բարձր լեռներում:

Friday, July 19, 2013

Հովհաննես Թումանյանի նամակը Ավետիք Իսահակյանին

 by: © srgblog admin:
labels: Tumanyan, Av. Isahakyan

 1921 թվականի դեկտեմբերի 9-ին Ավետիք Իսահակյանին Պոլսից Վենետիկ ուղարկված նամակը.
----------------------

  «...Ես չեմ ուզում եւ չեմ կարող երկար ու բարակ գրել մեր երկրից, թեեւ դու հարցնում ես։ Կարճ ասեմ. մենք թե՛ դրսից, եւ թե՛ ներսից քանդեցինք մեր երկիրը։ Գլխավորապես մենք։ Մենք եմ ասում, եւ սրա մեջն է ճշմարտությունը։ Մի մասը խաչագող սրիկաներ, մի մասը գողեր ու ավազակներ, մի մասը ապիկար թշվառականներ, եւ չերեւաց մի բազմություն, գոնե մի խմբակ, որ վերածնվող երկրի շունչը ու բարոյական կարողությունը հայտնաբերեր։ Էսքան աղետների ու պարտությունների մեջ ո՛չ մի մեղավոր չերեւաց, ո՛չ ոք ոչ պատասխանի կանչվեց, ոչ պատասխան տվեց։ Եվ շարունակվում է. այժմ էլ նույն մարդիկը, նույն ճանապարհներով…Եվ ոչ մեկը գոնե անձնասպան չեղավ, որ ապացուցաներ, թե գոնե ամոթ ու խղճմտանք կա էս մարդկանց մեջ կամ էս ժողովրդի մեջ։ Բայց ես ինչ եմ ասում-չկարողացան գոնե վշտանալ կամ վշտացած երեւալ»։
Яндекс.Метрика