Մոնթե

Մոնթե Մելքոնյան (Ավո) - տեսանյութ (video)

Նոյեմբերի 25 2012թ.

ՀՀ Ազգային Հերոս  Մոնթե Մելքոնյանի  55 ամյակը .

Նոյեմբերի 25-ը լեգենդար ազատամարտիկ, ՀՀ Ազգային Հերոս Մոնթե Մելքոնյանի ծննդյան օրն է:

Ճանաչենք, հիշենք և փոխանցենք սերուդներին !

Մոնթե Մելքոնյանը (Նոյեմբերի 25, 1957 - Հունիսի 12, 1993), Ղարաբաղյան պատերազմի հերոս և ՀԱՀԳԲ-ի նախկին անդամ։ ՀՀ ազգային հերոս։ Ուրարտագետ, Հայ Դատի և արցախյան ազատամարտի նվիրյալ: 

Monte AVO Melqonyan -Ceghin Sirte (video)

 Ծագումով Կալիֆոռնիայից Մոնթեն մտավորական և ազատամարտիկ էր, ով զոհաբերեց իր կյանքը հանուն արցախյան ազգային-ազատագրական պայքարի: Նա առանցքային դերակատարում է ունեցել Արցախի ազատագրման գործում, ի հավաստումն որի մարտիկը հետմահու արժանացավ Հայաստանի Հանրապետության ազգային հերոսի կոչմանը:

1991թ.–ի սկզբին հիմնել է Հայրենասիրական ջոկատը:

1992թ.-ից Արցախի Մարտունու պաշտպանական շրջանի հրամանատար:

Զոհվել է 12.06.1993 Աղդամի շրջանի Մարզիլի գյուղում:


Ծնվել է 1957 թվականի նոյեմբերի 25-ին ԱՄՆ-ում, եղեռնի ճիրաններից փրկված և Կալիֆորնիայի Վայսելիա քաղաքում հանգրվանած հայի ընտանիքում: Իր ողջ գիտակից կյանքում նա պայքարեց հայերի իրավունքների, հայոց ցեղասպանության ճանաչման և մեր հայրենիքի վերատիրման համար : Հնագիտության պրոֆեսոր էր և տիրապետւմ էր 8 լեզուների:

1980 թվականից անդամագրվելով Հայաստանի Ազատագրության Հայ Գաղտնի Բանակին՝ կարճ ժամանակում դարձավ նրա ղեկավարներից մեկը:

1981 թվականին նրա մասնակցությամբ կազմակերպվեց հայտնի «Վան» գործողությունը, որը ՀԱՀԳԲ-ին հասցրեց իր պատմության գագաթնակետին:

Մոնթե - տեսանյութ  (video)

1981-ի նոյեմբերի 11-ին Ֆրանսիայի Օրլի օդանավակայանում Մոնթեն ձերբակալվեց կեղծ անձնագիր և ատրճանակ կրելու մեղադրանքով: Նա սկզբում դատապարտվեց 4 ամսվա ազատազրկման, իսկ ավելի ուշ դատարանը որոշեց վտարել նրան Ֆրանսիայից: Դատարանում Մոնթեն հայտարարեց՝ «Բոլոր հայերը կեղծ անձնագրեր են կրում՝ ֆրանսիական, ամերիկյան, դրանք կեղծ կլինեն այնքան ժամանակ, քանի դեռ դրանք հայկական չեն...»: 1985-ին նա նորից կեղծ անձնագրով մտավ Ֆրանսիա և մի քանի ամիս անց նորից ձերբակալվեց «ահաբեկչություն» կազմակերպելու մեղադրանքով: Մոնթեն բանտից դուրս եկավ 1989 թվականի հունվարի 16-ին և մի քանի տարի տարբեր երկրներում դեգերելուց հետո՝ ժամանեց Հայաստան,որտեղ արդեն սկսվել էր Արցախյան ազատագրական պայքարը: Այստեղ նա ընդունեց Ավո կեղծանունը և 1991 թվականի սեպտեմբերին մեկնեց Արցախ: 1992 թվականին Վազգեն Սարգսյանի առաջարկով ստանձնեց Մարտունու շրջան շտաբի պետի պարտականությունը: Այստեղ կարճ ժամանակում նա շահեց բնակչության սերն ու հարգանքը,իր անկեղծությամբ ու մաքրությամբ: Նրա ղեկավարությամբ Մարտունին դարձավ ամենապաշտպանված ու ամենամարտունակ շրջանը: 1993-ի մարտ-ապրիլ ամիսներին նրա ղեկավարությամբ ազատագրվեց նաև Քարվաճառը: 

1993-ի հունիսի 12-ին Մոնթեն և իր ընկերները Մարզիլի գյուղի մոտ հանդիպում են զրահամեքենայի: Կարծելով հայեր են՝մոտենում են,պարզվում է ազերիներ են: Սկսվում է փոխհրաձգություն,որի արդյունքում սպանվում են Մոնթեն և ընկերը՝ Սարիբեկը: Հետմահու Մոնթեն արժանացավ Ազգային Հերոս կոչմանը:

Monte Melkonian talks about Artsakh- (video)

Փա՜ռք հայոց բոլոր հերոսներին, փա՜ռք մեր բոլոր նահատակներին: Մենք միշտ հիշում ենք Ձեզ: 

Մամ ջան չտխրես, շատ չմտածես,

Կռիվ ենք գնում ախպերս ու ես…

Ինչքան պետք լինի` կկռվենք այսպես,

Հայ ազգի համար ախպերս ու ես…

Turcotte: On Safarov and Artsakh

source:  The Armenian Weekly

By Anna Astvatsaturian Turcotte

As an Armenian refugee from Baku, Azerbaijan, senseless, violent acts committed against innocent Armenian women, men, and children by Azeris no longer shock me. I was forced to grow up with their hatred and violence, committed on the basis of nationality alone. It doesn’t surprise me in the least.


  In 1988, the Azeri government orchestrated pogroms on the Armenian citizens of Sumgait, Kirovabad, and Baku. Twenty-some years later, the existing Azeri government hardly differs from its predecessor in its continual propaganda and education of ignorance, distrust, and obsessive hatred toward Armenians as a whole.

The brutal murder of Armenian officer Gourgen Markarian in Budapest in 2004 is no exception. The Azeri officer, Ramil Safarov, who murdered the sleeping victim with an axe was sentenced to life in prison by the Hungarian judicial system. That is where the story should have ended.

But of course the story doesn’t end there, and that is because we’re talking about Azerbaijan. The Azerbaijani bribery and corruption machine is in full force, as oil money keeps flooding the pockets of the Aliyevs. While the general population is not thriving economically, as would be expected, the government wields its money to buy championship trophies, build enormous structures to show off its fortune, and buy its power. It’s done within the region, and apparently it’s now done outside of the region.

Hungary’s extradition of a brutal murderer back to Azerbaijan is not an isolated event that hurts officer Markarian’s family alone. That act, and the subsequent pardon of the murderer, Safarov, by the Azeri government are quite possibly a violation of international law and a clear message to the world that Azerbaijan is not a democracy that respects international law and human rights of all mankind, as it proclaims.

Aside from the pain I feel as an Armenian—with my home uprooted and destroyed, my childhood demolished—I also feel the pain of history repeating itself: The Azeris slaughtered Armenians in Azerbaijan in 1980’s. The Turks slaughtered Armenians during the genocide in 1915. No one is brought to justice. The world turns away. And it is happening again. It cannot happen again. We cannot let it happen again.

The world, along with Hungary, must stand by the Armenians. The world must see the Azeri dictatorship for what it is, in all its violence. And Nagorno-Karabagh Armenians must be free from Azeri rule. Because if an Azeri “hero” can slaughter an Armenian in his sleep on foreign soil and get praised for it, imagine what he will do within his own borders. The Nagorno-Karabagh Republic must be independent. Now more than ever.

Anna Astvatsaturian Turcotte is the author of Nowhere, a Story of Exile.

Posted by Contributor on October 23, 2012       The Armenian Weekly
---------------------------------------------------

Anna Astvatsaturian Turcotte was born in Baku, Azerbaijan. In 1990, her childhood was completely destroyed by an orchestrated wave of Azerbaijani aggression towards Armenians. She recently published her memoirs, titledNowhere, a Story of Exile, which tells the story of her life in Baku, and the Azerbaijani brutality that shattered her childhood.

Australia’s largest state recognizes independence of Nagorno-Karabakh Republic

October 25, 2012 | 11:48


Australia’s New South Wales Parliament adopted a resolution recognising the Republic of Nagorno-Karabakh and the right to self-determination of its Armenian people, Armenian National Committee of Australia reported.
 The motion, which was unanimously adopted on Thursday comes after many months of advocacy from the Armenian National Committee of Australia (ANC Australia). It was introduced to the Chamber by the Hon. Marie Ficarra MLC, who was been a long-standing supporter of Armenian issues.
   The motion acknowledges the 20th anniversary of independence for the Republic of Nagorno-Karabakh, it supports the right to self-determination of its people, and it “calls on the Commonwealth Government [of Australia] to officially recognise the independence of the Republic of Nagorno-Karabakh and strengthen Australia’s relationship with the Nagorno Karabakh and its citizens”.

“Nagorno-Karabakh has been at the forefront of ANC Australia’s recent activities. Today’s result is a victory for all those who continue to remain oppressed under brutal regimes,” ANC Australia Executive Director Vache Kahramanian remarked.

“The NSW Parliament has always been, and continues to be, a beacon of hope in upholding human rights. We thank all members of the Legislative Council for taking a stance to uphold the basic human right to self-determination. In particular we thank Marie Ficarra for her courageous stance.”

News from Armenia - NEWS.am

----------------

arm.
Հոկտեմբեր 25, 2012 | 11:48 


Ավստրալական նահանգի Օրենսդիր խորհուրդը ճանաչել է Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության անկախությունը

  Ավստրալական Նոր Հարավային Ուելս նահանգի Օրենսդիր խորհուրդն այսօր` հոկտեմբերի 25-ին, Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետությունը եւ նրա ժողովրդի ինքնորոշման իրավունքը ճանաչող բանաձեւ է ընդունել:

Ինչպես հայտնում է Ավստրալիայի Հայ դատի հանձնախումբը, Խորհրդի անդամ Մարի Ֆիկարոյի ներկայացրած բանաձեւն ընդունվել է միաձայն:

Բանաձեւն ընդունելով` Օրենսդիր խորհուրդը «Ավստրալիայի կառավարությանը կոչ է արել պաշտոնապես ճանաչել Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության անկախությունը եւ խորացնել Ավստրալիայի հարաբերությունները Լեռնային Ղարաբաղի եւ նրա քաղաքացիների հետ»:

Փաստաթղթում ընդգծված են ազատ եւ ժողովրդավարական հանրություն ստեղծելու Լեռնային Ղարաբաղի ջանքերը` խորհրդարանական արդար ընտրությունների միջոցով, սատարվում է միջազգային հանրությունում Լեռնային Ղարաբաղի ընդգրկվածությունը: Բանաձեւում նաեւ կոչ է արվում տարածաշրջանային խնդիրները լուծելու, խաղաղություն եւ կայունություն հաստատելու համար փոխգործակցել միջազգային հանրության հետ: Խորհուրդը նաեւ կոչ է անում շարունակել Ղարաբաղին մարդասիրական եւ տնտեսական աջակցություն ցուցաբերելը:

News from Armenia - NEWS.am

Amedeo Modigliani / Амедео Модильяни

Amedeo Clemente Modigliani (July 12, 1884 -- January 24, 1920)
was an Italian artist who worked mainly in France. Primarily a figurative artist, he became known for paintings and sculptures in a modern style characterized by mask-like faces and elongation of form. He died in Paris of tubercular meningitis, exacerbated by poverty, overwork, and addiction to alcohol and narcotics.
 

Биография Модильяни (museum-online)

жанр: экспрессионизм
влияние: Брынкуши, Тулуз-Лотрек, Сезанн, Пикассо, Ренуар



Амедео Модильяни (Modigliani, Amedeo) (1884–1920), выдающийся итальянский живописец и скульптор. Родился 12 июля 1884 в Ливорно. После обучения в школе живописи в Ливорно у Г.Микели, в 1902 Модильяни поступил в Академию художеств во Флоренции, а немного позже – в Академию в Венеции.

В начале 1906 он приехал в Париж, где занялся поисками современного художественного языка. Испытал влияние П.Сезанна, Тулуз-Лотрека, П.Пикассо, фовизма и кубизма, но в итоге выработал собственный стиль, для которого характерен богатый и плотный цвет.

В ноябре 1907 Модильяни познакомился с доктором Полем Александром, который снял для него студию и стал первым коллекционером его работ. Художник стал членом группы Независимых и в 1908 и 1910 выставлял свои работы в их салоне.

Знакомство со скульптором Константином Бранкузи в 1909 сыграло основополагающую роль в развитии скульптурного творчества Модильяни. У Бранкузи Модильяни получил поддержку и ценные советы. В эти годы Модильяни в основном занимался ваянием и изучением произведений классической древности, индийской и африканской пластики. В 1912 он выставил семь скульптурных произведений 
на Осеннем Салоне.

Չմոռանալ ոչինչ

«ԱՊՐԵԼՈՒ ՀԱՄԱՐ ԵՆՔ ՄԵՌՆԵԼՈՒ»

նախաբան suren gasparyan's blog

Այսօր ես կգրեմ մի Մարդու մասին...մեծատառով այո' մեծատառով Մարդու մասին...

Սամվել Շահմուրադյան

Ճանաչենք, հիշենք և փոխանցենք մեր սերուդներին 

    Ներկայացնում եմ Ձեզ 2005 թվականի նշումով  լույս տեսած գրող, լրագրող, ՀՀ Գերագույն խորհրդի պատգամավոր, 1992 թ. սեպտեմբերի 11-ին Վաղուհաս գյուղի մատույցներում զոհված Սամվել Շահմուրադյանի 1988-1992 թթ. օրագրային գրառումները` «Չմոռանալ ոչինչ» պայմանական խորագրով գրքից:  

srg blog    

--------------------------  

 Գրքի խմբագրի ստորագրած «Վկայություններ թանաքով եւ արյամբ» առաջաբանում (էջ 3-5), արժանին է մատուցվում Սամվել Շահմուրադյան մտավորականին, քաղաքացուն, հային եւ մարդուն: Արցախյան շարժման պոռթկումից հետո «կուսակցապետական վերնախավի չեզոքությունը սահմանակցում էր դավաճանությանը», եւ «տագնապած մտավորականության շարքում» եղող Սամվելի «կյանքն այդ պահից ի վեր այլեւս իրենը, հարազատներինը, երեխաներինը չէր լինելու» (էջ 4): Ինչպես նշում է խմբագիրը, այս օրագրությունը «հուշապատում չէ, ընդհանրապես գիրք չէ` սովորական ընկալմամբ»: Դրանք գրառումներ են, «արված կոնկրետ իրադարձության ընթացքում, հաճախ ծնկի վրա, տարատեսակ հապավում-գրություններ` առանձին թերթիկների վրա»: «Սամվել Շահմուրադյանը պատմությա՛նն էր, պատմության մե՛ջ, ինքը` պատմություն` 88-ի հրապարակից մինչեւ Արցախի բարձունքները, որտեղ եւ զոհվեց», իրավացիորեն գրում է Ն. Աթաբեկյանը (էջ 5):

(կարդալ ավելին)

Այսօր Արցախի անկախության օրն է

1991թ. օգոստոսի 30-ին Ադրբեջանը հայտարարեց իր անկախության մասին։ Մի քանի օր անց՝ սեպտեմբերի 2-ին, Ստեփանակերտում տեղի ունեցավ պատգամավորների մարզային և Շահումյանի շրջանային խորհրդի համատեղ նստաշրջան, ուր ընդունվեց «Հռչակագիր Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության հռչակման մասին»։ Նույն թվականի դեկտեմբերի 10-ին տեղի ունեցավ հանրաքվե, որը հաստատեց Լեռնային Ղարաբաղի անկախությունը։ Այդ օրը ԼՂՀ բնակչության 80%-ը մասնակցեց հանրաքվեին, որոնց 99%-ից ավելին քվեարկեց հօգուտ անկախության։