Եվս մեկ հրաշք աղջիկ, գեղեցկուհի հայուհի:
«Երբեք չնահանջել, այլ նայել առաջ» - Լիլիթ Տոնականյան
Լիլիթ Տոնականյան
(նկարչուհի) - ծնվել է 1995թ.-ին Շիրակի մարզի Արթիկ քաղաքում: Փոքր հասակից սիրել է նկարել: 2009թ.-ին ավարտել է Արթիկի գեղարվեստի դպրոցը: 2016թ.-ին ավարտել Երեւանի գեղարվեստի պետական ակադեմայի Գյումրու մասնաճուղի գեղանկարչության բաժինը:
Ուսման տարիներին մասնակցել է բազմաթիվ ցուցահանդեսների եւ միջոցառումների:
2013թ. - ԵԳՊԱ Գյումրի - «Ձմեռը մեր աչքերով»:
2014թ. -ին մասնակցել է Իտալական «Benetton Imago Mundi» կազմակերպված ցուցահանդեսին, նույն թվականին «Գարնան մոտիվներով» - Արթիկի մշակույթի տուն:
2014թ.- ին արժանացել է ՀՀ Շիրակի մարզպետարանի պատվոգրին՝ Շիրակի մարզի Թորոս գյուղում կազմակերպված «Մինասի գույներով» միջոցառմանը:
2015թ. - անհատական ցուցահանդեսներ ԵԳՊԱ Գյումրի (Աշնան գույներով), Կալինինո, Տաշիր:
«Աշխարհում ամենից ավելի արևն եմ սիրում:
Արևը սիրել՝ նշանակում է սիրել աշխարհը,
սիրել հողը և այն ամենը, ինչ կա այդ հողի վրա:
Մենք կապված ենք արևի հետ,
այն դարերով տանում է մեզ իր հետևից:
Դեպի ու՞ր: Հայտնի չէ:
Գալիս են նոր սերունդներ, իսկ արևը միշտ մնում է
մարդու մեջ, ամեն մեկիս մեջ: Որեմն հավատարիմ
մնանք այս մեծ օրենքին: Սիրենք կյանքը,
լուսավորը, սերը և արդարացնենք բնության վստահությունը»:
Մարտիրոս Սարյան
Լիլիթ Տոնականյանի գույների- հոգու ծաղիկների աշխարհում *
------------------------------------------------------------------------
Բնանկարի ժանրը
(Դիպլոմային աշխատանք - ԵԳՊԱ Գյումրու մասնաճյուղ)
«Ընտրել եմ բնանկարի ժանրը , քանի որ ինձ շատ հոգեհարազատ է: Պատկերել եմ Հառիճավանքը , որը VII դարի կառույց է: Այն գտնվում է Շիրակի մարզում , Խաչաձև Գմբեթավոր կառույց է, վանքը եղել է նաև գիտական կենտրոն: Այնտեղ գործող դպրոցում սովորել է Ավետիք Իսահակյանը: Տեղանքը փոքրուց ինձ ծանոթ է, բազմիցս եղել եմ այնտեղ: Փորձել եմ պատկերել տարածքը օրվա տարբեր ժամերին առավոտյան, կեսօրին, երեկոյան:
Ուսումնասիրել եմ տարբեր նկարիչների գործերը, օրինակ՝ Անրի Մատիսի , Մինաս Ավետիսյանի, Մարտիրոս Սարյանի: Աշխատանքներս կատարել եմ ազատ քսվածքով, մաքուր անխառը գույներով: Աշխատանքներում եկեղեցին ամբոխջովին պատկերվաց չէ մի մասն է: Հատկապես ընտել եմ ժայռերը, որպես դիտակետ քանի որ դուրս են գալիս բնության միջից բնության մի մասն է, ճիշտ է եկեղեցին էլ է գտնվում բնության մեջ, սակայն կառուցվել է մարդու միջամտությամբ իսկ շինության համար նյութ է հանդիսացել հենց այդ ժայռերի քարերը: Ինքս լինելով տվյալ տեղանքում ընտրել եմ այդ դիտակետերը, որտեղ ավելի ցայտուն է երևում ժամային փոփոխությունները առավոտ, կեսօր, երեկո»:
Տաղանդավոր, հարուստ ներքնաշխարհի տեր Լիլիթ Տոնականյան:
Նկարչուհի, որին սպասվում է փայլուն ապագա, եւ իհարկե այժմա երազանքը՝ ցուցահանդես Երեւանում. համոզված ասելով, որ այն շատ չի ուշանա:
շարունակելի...
*Նկարները ցուցադրված են հեղինակի համաձայնությամբ: Նկարների ամբողջական կամ մասնակի օգտագործումը առանց հեղինակի կամ «srg blog» բլոգի համաձայնության արգելվում է:
* Painting's showing the consent of the author. Full or partial use of materials without the consent of the author or "srg blog" strictly prohibited.
*Картины показаны по согласию автора. Полное или частичное использование материалов без согласия автора или "srg blog"-а категорически запрещено.
Իմ Մոլորակում միշտ պարզ ու սովորական ծաղիկներ են եղել` ճառագայթող գեղեցկությամբ ու խոնարհ համեստությամբ, արևի բորբ կրակից շիկնող երկչոտությամբ, անձրևի թաց համբույրից արբած անմեղ երջանկությամբ… հպարտ, բայց ոչ գոռոզ։ Փշոտ են ոչ թե կատաղությունից կամ չարությունից, այլ մենությունից ու անպաշտպանությունից։ Նրանք մտածում են, որ եթե փշեր ունենան, իրենցից բոլորը կվախենան, քանզի ամեն թեթևամիտ թիթեռի ու արնախում միջատի հանկարծակի այցելությունների ու հարձակումների դեմ միայն փշեր են, ուրիշ ոչինչ…Իսկ երբեմն դրանք էլ չեն օգնում, լալիս են` լուռ ու աննկատ, որ արցունքները ոչ մեկ չտեսնի, որ բամբասկոտ քամին անափ խանդաղատանքով այն չտարածի, ու Մոլորակում անհանգստություն չթևածի։ Իմ Աշխարհը զերծ է սողուններից, աղվեսներից ու այլ գիշատիչներից։ Բոլոր ծաղիկներն էլ յուրովի են, բայց այն Մեկը…Եթե մի ծաղիկ ես սիրում, որը միակն է միլիոն աստղերի մեջ, ապա այդքանը բավական է, որ երջանիկ զգաս քեզ։ Աստղերը գեղեցիկ են մի ծաղկի պատճառով, որին չես տեսնում, նույն կերպ էլ անապատն է գեղեցիկ, որովհետև ինչ-որ տեղ ջրհոր է թաքցնում… բայց աչքերը կույր են, ամենագլխավորը տեսանելի չէ աչքին, պետք է սրտով որոնել…իսկ եթե գտել ես, եթե մոլորակիդ աստղազարդ երկնքի տակ բաբախում է թեկուզ կիսով չափ բացված ծաղկաթերթիկներով մի մոլոր ծաղիկ, որը կարծես քո աստղի վրա է, ապա այնքա՜ն հաճելի է դառնում երկնքին նայելը. բոլոր աստղերն ասես ծաղկում են այդժամ` կազմելով մոլորակիդ արտացոլանքը։ Եթե գտել ես քո ծաղկին, այնպե՜ս անզուսպ ցանկություն է առաջանում` ափերով ամուր պատնեշելու ու ջերմ համբույրներով ողողելու, որ բարձրացնի խոնարհ գլխիկը ու զարդարի կուրծքդ` որպես Տիեզերքի պարգև, որ քո ծաղկի շենշող փայլով առանձնանաս Տիեզերքի մյուս մոլորակներից ու դառնաս մի նոր ծաղիկ` ամենաերանելին Տիեզերքում… Եվ դու հավերժ նվիրվում ես անքա՜ն թույլ և այնքա՜ն միամիտ, քաջ ձևացող այն Մեկին, որը Տիեզերքի դեմ իրեն պաշտպանելու համար ընդամենը մի քանի անզոր փուշ ունի։ Այս է Կանոնն իմ Մոլորակի։ 
Лиана Вартанян (LAV)
